INLEIDING

  

Als dit boek voor je bestemd is, weet je dat na het lezen van deze paar introductie pagina’s. Realiseer je dat het doel hiervan is je in beweging te brengen en geen mentale oefening. Als de inhoud je raakt ontstaat er emotionele bevrijding. Wat nodig is, is het toelaten van de resonantie die er ontstaat, zonder jezelf of anderen te schaden.

 

De onvoorwaardelijke liefde van God voor alles wat bestaat, wordt al heel wat jaren begrepen hier op aarde. Dit wordt de Goddelijke liefde genoemd. Nu is er behoefte aan een ander begrip op aarde; begrip van de Goddelijke Wil.

De meeste mensen op aarde hebben een scheiding aangebracht tussen Geest en Wil. Zij vonden dat hun eigen wil niet acceptabel was; dat om lief te hebben zoals God liefheeft zij hun eigen gevoelens en ideeën buiten beschouwing moesten laten en doen wat zij zich voorstelden dat Gods wil was. Hier over is meer begrip nodig: de wil van God is niet in tegenspraak, staat niet tegenover de wil van het individu.

Door de scheiding die ontstaan is in het bewustzijn van zo velen, is de wil voor lange tijd uitgesloten van deelname aan de ontwikkeling van de ziel. Er bestaat een duidelijk achterblijven op aarde tussen de ontwikkeling van de geest en de ontwikkeling van de individuele wil. Het is nu de tijd dat iedere ziel dit andere deel van zichzelf herkend, accepteert en ontwikkeld. Iedere geest is deel van het Goddelijk bewustzijn en iedere individuele wil is deel van de Goddelijke wil. Ieder mens moet verantwoordelijkheid nemen voor zijn totale zijn, en niet voor een deel ervan.

De ziel kan zijn eigen wil accepteren en ontwikkelen, op een liefdevolle manier en hem niet benaderen met een straffende en niet accepterende houding. Wanneer de individuele wil de accepterende liefde voelt van zijn eigen geest, kan het niet zo zijn dat hij niet op een lijn komt met de Goddelijke wil.

God heeft ieder individu een deel gegeven van zijn bewustzijn, waarmee hij zich bewust kan worden van zichzelf en een deel van zijn wil, waarmee hij zichzelf kan beleven, ervaren. Iedereen die nu op aarde wil blijven moet het hele bestaan accepteren en ophouden dat deel van het zelf dat de aarde beleefd te ontkennen.

In plaats van je eigen wil te ontkennen, ten gunste van iemand anders, of ten gunste van wat je denkt dat Gods wil is, is het nu noodzakelijk je te realiseren, dat ontkennen van de individuele wil een verkeerd begrijpen is geweest, wat heeft geresulteerd in een splitsing in het bewustzijn van aardse individuen. De individuele wil is net zo min gescheiden van de Goddelijke wil als de individuele geest gescheiden is van het Goddelijk bewustzijn. Het is nodig je dit grondig te realiseren en diep tot je door te laten dringen.

 

De inzichten in dit boek naar voren gebracht, zijn doorgegeven vanuit de hoogste bron en zijn in praktijk gebracht door hen die ze ontvangen hebben en werkzaam bevonden.

De begrippen zijn ontvangen van God in eigen zijn.

In het begin kon het medium, zoal zo velen op aarde, niet geloven dat het mogelijk was in contact te staan met God, dus sprak God via de vormen van hen die dicht bij hem staan, de aller oudsten die het licht dragen. Veel paranormaal begaafden zijn gewend in contact te staan met zielen, maar slechts weinigen hebben erkend dat zij werkelijk in contact kunnen staan met God in zijn eigenheid.

In de loop van de studie met de aller oudsten, werd het medium ontvankelijk voor God’s directe communicatie met iedere ziel op aarde die zich wil openen en in zich op wil nemen.

Je hoeft enkel ontvankelijk te zijn. Wanneer je werkelijk open bent, zul je een directe communicatie gaan ervaren.Alles wat je moet weten is dan beschikbaar door de verbinding die we allen hebben met de schepper

Je zult het bewustzijn van de geest en de gevoelens van de wil moeten openen om hem te ontvangen. De wil is lang verkeerd begrepen, omdat de geest werd gezien als essentie van het lichaam, maar de samenhang is deze: de Geest inspireert, de wil reageert op de inspiratie en samen beleven, ervaren zij het lichaam. Het lichaam is de verwerkelijking van beide Geest en Wil. De Geest heeft zich in feite alleen gepolariseerd, om de ervaring mogelijk te maken.

De splitsingen in bewustzijn die op aarde hebben plaatsgevonden, hebben een situatie gecreëerd, waarin de wil gevoeld wordt als losgekoppeld van de geest en zelfs niet als een bruikbaar deel ervan. Toch zijn de wil en de geest de zich uitbreidende grenzen van een samenhangend geheel.                                   

De schepping bestaat omdat het beide heeft, de geestelijke essentie die het energie geeft en de magnetische pool die het de ruimte opent om hem te ontvangen. Het zelfde is waar in ieder individu. De geest en de wil zijn evenmin bedoeld om gescheiden te zijn van elkaar als de geestelijke essentie van God is bedoeld gescheiden te zijn van de Goddelijke wil. Iedere wil is verbonden met de Goddelijke wil en iedere geest is verbonden met de Goddelijke geest essentie; en dus is alles een.

Het begrip dat je nu nodig hebt om de wil snel te ontwikkelen is kort gezegd: geef uitdrukking aan alles wat je voelt en stop niet met uitdrukking geven, emotioneel of aan de andere kant, totdat je werkelijk het totale gebeuren hebt ervaren. Je moet dit niet opleggen aan anderen die dat niet willen, want net zoals het niet spiritueel evenwichtig is jezelf te ontkennen ten gunste van anderen, is er ook geen spiritueel evenwicht in het anderen ontkennen ten gunste van jezelf. Dus als je werkelijk alle emotionele ladingen die in beweging komen door een situatie die je ontmoet, de ruimte hebt gegeven, zul je jezelf als vanzelf bevrijden van oude emoties, die zich opgehoopt hebben, wanneer de vrije expressie van de wil ontkend was.

Meer controle houden op dan uitdrukking geven aan de wil betekend dat je de wil niet accepteert. Wanneer er geen acceptatie voor de wil is, heb je hem niet lief. Als je hem niet lief hebt ontken je hem. Wanneer je ontkend heb je niet alles van jezelf bij je, omdat je niet alles van jezelf accepteert. Als je niet alles van jezelf in liefdevolle acceptatie aanwezig laat zijn, dan heb je jezelf niet onvoorwaardelijk lief. Je kunt de ander niet onvoorwaardelijk liefhebben als je niet alles van jezelf bij je hebt om de ander lief te hebben. Onvoorwaardelijke liefde bestaat wanneer alles van jou houd van alles wat jou lief heeft.

Veel mensen verkeren in de gedachte dat zij zich ontwikkelen in onvoorwaardelijke liefde op aarde, maar zij zijn vergeten dat zij eerst alles van zichzelf moeten accepteren. Er is geen andere manier. Als je niet eerst jezelf volledig accepteert, kun je je niet totaal openen voor iets anders.

Het begrip dat vervolgens nodig is, is het volgende: wanneer iets ontkend en niet geaccepteerd wordt door een individu tot wie het behoord, dan is dit deel buiten zijn liefde geplaatst. Door iets buiten de liefde te plaatsen, heb je een andere realiteit gevoed, die de aarde al heel lang last bezorgt. Door zijn negatieve polariteit, hebben de mensen de wil toegeschreven aan de duivel en de duisternis. Tot nu toe heeft men aangenomen dat al het negatieve de aarde last bezorgd heeft. Je moet je realiseren dat dat niet waar is.

Duisternis is het deel van de schepping dat het licht ontvangt. Daar waar je je niet wilt openen voor het licht, wat je niet aan het licht wilt laten komen, is er ontkenning. Ontkenning laat geen licht binnen. Dit moet hersteld worden op aarde. Het probleem met de vrije expressie van de wil op aarde op dit moment is dat hij zolang ontkend is dat zijn pogingen om zichzelf uit te drukken uit balans lijken en dat ook zijn.

Bij het herstellen van je wil moet je deze eerst toestaan te vertellen hoe hij in de war is geraakt. Het benodigde begrip is onvoorwaardelijk luisteren naar je wil, je hebt de stap dan gezet om hem te accepteren, waar dan ook. Je moet hem accepteren zoals hij zich aankondigt. Je kunt hem niet eerst in een je toegeëigende vorm wringen. Hij moet geaccepteerd worden zoals hij is en dan ontwikkeld worden.

De noodzaak om de wil op aarde op dit moment te ontwikkelen is groot. De aarde zelf is bezig zich te ontwikkelen door zich te bevrijden van wat zich op en in haar bevind en geen liefde ten opzichte van haar heeft. Precies zoals zij dat doet, moet alles wat op aarde wenst te blijven datgene uit zichzelf opruimen dat niet geliefd wordt. Ontkenning van niet liefdevolle energie zal het niet zuiveren. Je kunt niet enkel mentaal volhouden dat je onvoorwaardelijk lief hebt. Je zult werkelijk aanwezig moeten zijn. Dat betekend dat alle niveaus van je wezen aanwezig moeten zijn. Je moet alles van jezelf onvoorwaardelijk liefhebben, alle delen van jezelf liefdevol accepteren en de ruimte geven om te ontwikkelen.

Dit begrip is nu nodig omdat de aarde besloten heeft te stoppen met de acceptatie van de ontkenning van zichzelf. Ieder individu dat op aarde leeft en zichzelf ontkend, zal ook anderen ontkennen. Niemand die door wil gaan op de weg van zelfontkenning of ontkenning van anderen (niemand die met andere woorden door wil gaan op het pad van onevenwichtig zijn) kan op aarde blijven. De aarde is uit balans geweest tot aan het punt dat ze ging voelen dat haar leven bedreigd wordt en vanaf dat punt worden verstoringen van haar evenwicht niet meer getolereerd.

Het is niet mogelijk te leven in een onevenwichtige toestand op een liefhebbende, voedende, leven gevende manier; hiermee uit ik geen bedreiging. Dreiging wordt alleen gevoeld als de persoon die dit leest zich zelf voortdurend onderdrukt door dingen te ontkennen. Anders wordt deze informatie verwelkomd als een bevrijding van de weg van scheiding en strijd die de aarde vanaf het begin gekweld heeft. Ja, de grootste spirituele misverstanden op aarde zijn er vanaf het allereerste begin geweest.

Je moet je nog een ding realiseren: veel spirituele leraren hebben geprobeerd waarachtig onderwijs te geven op aarde, en macht zoekende individuen hebben deze waarheden weggehouden of verwijderd, daar waar ze voor het publiek toegankelijk zouden zijn. In plaats van te willen dat de mensen zich realiseren dat ze zichzelf kunnen bevrijden wilden deze individuen het leven laten voelen als een moeilijke strijd waarbij je leraren nodig hebt.

In feite is het zo dat door het lezen van dit boek en door de gegeven begrippen uit te proberen, je verantwoordelijkheid moet accepteren voor jezelf en niet proberen iemand te vinden die je onderwijst; tenzij je zoveel gedaan hebt als het boek je te bieden heeft en je nog steeds een sterke aanwijzing hebt vanuit je geest en wil dat je de mensen moet opzoeken die dit boek verstaan hebben. Aan de andere kant is het niet nodig een leraar te hebben om “waarachtig gebruik van je wil”in praktijk te brengen. Je kunt het werkelijk zelf doen; het zal de wil zelf energie geven om het te doen.

Je moet je realiseren dat emotionele bevrijding enkel een deel is van wat nodig is. Wat overblijft, is dat begrip binnen moet komen waar tevoren ontkenning was; die acceptatie moet de plaats innemen van niet- acceptatie; die openheid moet komen waar je gesloten was. Wanneer je de acceptatie ruimte hebt gegeven zul je zonder twijfel begrip ontvangen. Wanneer je frustratie ervaart en je voelt dat er geen begrip ontstaat dan ben je nog niet voldoende emotioneel bevrijd.

Wanneer je jezelf bevrijd, moet je nog een ander nog jezelf op enigerlei wijze pijn bezorgen. Dit wordt genoemd omdat veel zielen op aarde werk in een groep kunnen doen, als ze volledig begrip hebben van wat daar gebeurd, en zichzelf toestaan situaties te herbeleven, die herbeleefd moeten worden om zichzelf in beweging te krijgen ten einde zich te bevrijden. Deze bevrijdingstechnieken moeten duidelijk omschreven kaders hebben, die overeen komen met wat de deelnemers voelen als noodzakelijk. Doe alleen wat nodig is om de emotionele bevrijding in gang te zetten, veroorzaak geen extra pijn.

In feit is directe pijn niet nodig, maar iemand kan het nodig hebben om door een ander zijn houding zodanig geraakt te worden, dat de pijn opnieuw gevoeld kan worden. Dit is zo omdat veel mensen op aarde pijn hebben geleden door toedoen van anderen en zich niet bevrijd hebben of geen uitdrukking gegeven hebben aan de geleden pijn. Je moet je nu iets realiseren over ontkenning. Ontkenning staat geen bevrijding met terugwerkende kracht toe van wat eerder binnengelaten is.

Als je dingen binnenlaat en je jezelf er niet van bevrijd door er een expressie naar buiten aan te geven, raken je centra om te ontvangen overvol en kunnen ze niet zuiver meer ontvangen en tenslotte helemaal niet meer. Dit is de hoofdreden waarom de mensen op aarde de Goddelijke impulsen niet meteen verstaan.

Een andere angst die op aarde heerst, is dat er zo velen hebben gezegd aanwijzingen te hebben ontvangen en er in werkelijkheid schadelijke dingen mee deden. Je moet je realiseren dat zij niets van god hebben gehoord als ze gestuurd of geleid zijn geworden door anderen. Bovendien moet je je realiseren dat goddelijke wijsheid uitgedrukt wordt in datgene wat iemand doet, wat zichtbaar wordt in het leven van alle dag.Het is niemand toegestaan anderen pijn te doen, als zij tenminste niet de behoefte voelen om te leren ervaren wat ze moeten leren.Een van de kracht gevende factoren in deze begrippen is dat je jezelf intentioneel kunt bevrijden door jezelf een vrije expressie van je gevoel toe te staan, dit maakt dan de noodzaak overbodig pijnlijke situaties van buiten aan te trekken.

Dit is een begrip wat nu erg noodzakelijk is op aarde. Mensen hebben gedacht dat karma een evenwicht brengt door afrekeningen. Maar zo simplistisch is het niet. Karma is bedoeld om je in balans te brengen, dat is waar, maar niet door ervaringen aan te dragen die als betaling gelden voor andere ervaringen in het verleden, als een soort afkoopsom. Karma brengt evenwicht door ervaringen aan te trekken die je nodig hebt om te leren wat je nog niet ervaren hebt. Dit is de waarheid, maar hoe worden deze ervaringen naar jou toe getrokken?

Zonder wil kan de geest niet selecteren. De wil polariteit is je persoonlijke magnetische energieveld en trekt de ervaringen aan die je zult gaan hebben. Dus wanneer je iets in je wil vasthoud wat niet vrij mag bewegen of vrij tot uitdrukking mag komen, maar wat ontkend wordt dan trek je een afspiegeling daarvan naar je toe. Zelfs ontkend is het er nog in je magnetisch energieveld, losgekoppeld van bewust bewustzijn.

Je moet je dan ook realiseren, dat door voortdurende aandacht voor wat er in je omgaat en je te bevrijden van ontkenningen in je eigen belevingen, er geen noodzaak meer is om onaangename ervaringen naar je toe te trekken. Onaangename ervaringen worden niet door God gezonden als straf voor misdaden. Deze ervaringen worden alleen aangetrokken als antwoord op wat ontkend of veroordeeld is. De ontkenning is wat de ervaring zijn onaangename kanten geeft.

Maar je moet je ook realiseren dat je nog steeds de weg kunt nemen van het je laten overkomen van ervaringen en jezelf daardoor in balans laten komen. Als je wilt kun je zelfs vragen om de noodzakelijke karmische ervaringen, zodat je daardoor in beweging komt om je te kunnen bevrijden van je ontkenningen. Aangename gebeurtenissen zullen nog steeds plaats vinden. We zijn ons nu alleen aan het richten op onplezierige ervaringen. Je kunt meer aangename ervaringen creëren en zelfs betere, wanneer je de ontkenningen hebt verminderd of verwijderd. Onplezierige ervaringen die tot je komen, aangetrokken door de ontkenning, zijn er niet om je te straffen. Zij zijn er alleen om je ontkenning uit te vergroten. Zij worden je richting ingetrokken in een poging de energie te bevrijden die buiten de acceptatie wordt gehouden.

De energie opgesloten in ontkenning wil niet buiten de voeding van het licht gehouden worden. De ontkenning wil iets naar zich toe trekken dat hem zal bevrijden. De intensiteit nodig om je in beweging te krijgen zal exact gelijk zijn aan de intensiteit van je ontkenning. Je kunt bevrijden wat je hebt vastgehouden en ontkend door je eigen wilsuiting, kracht. Dit wordt gevoeld door de Bron van deze waarnemingen en is de eenvoudigste weg op het moment beschikbaar op aarde om zichzelf te willen genezen. Je moet het proberen niet eerst beoordelen.

Wanneer er iets van buiten komt en je niet weet dat het er aan komt is dat alleen omdat je ervan losgekoppeld bent. Door de aandacht te verleggen van een toestand van uiterlijk afgesneden zijn naar een zich eigen maken van een bewuste acceptatie, kun je altijd weten wat er gaat gebeuren. Je zult het misschien niet gedetailleerd weten, omdat je misschien de soort wil hebt die van verrassingen houd, maar je zult weten dat het aangenaam zal zijn. Dit kan iedereen veel rust geven.

Een ander begrip dat je nodig hebt is het volgende. Verhelderen van de wil roept om bevrijding van de grenzen die je om jezelf heen hebt gezet die de energie niet eerder hebben toegestaan vrij te stromen en zich uit te drukken. Deze grenzen kunnen in allerlei vormen gestalte hebben gekregen; ontkenningen, veroordelingen, misverstanden, voorwaarden aan het zichzelf accepteren, of hoe je het ook maar wilt noemen. De snelste manier om ze te bevrijden is ze een formele bevrijding te geven, Je kunt zeggen wat je wilt zolang als je het maar krachtig zegt, jezelf vergeeft of deze dingen niet meer geloofd, ze nu vrij laat of welke verwoording voor jou ook maar werkt om je intentie van bevrijding duidelijk te voelen.

Naast het noemen van de noodzaak een duidelijke formele bevrijding in woorden vorm te geven is het noodzakelijk naar voren te brengen dat geluid voortbrengen bij het bevrijden van emoties erg belangrijk is. Dit deel van de schepping is gebaseerd op trillingen. Om iets los te maken en van je weg te laten gaan als je het niet meer wilt behouden, of het zo te laten bewegen dat het veranderd in iets dat je bij je wilt hebben, moet je geluid gebruiken en zelfs lichaamsbewegingen die je fysieke lichaam in beweging zetten. Je moet doen wat je gevoel je suggereert te doen.

Wanneer je veel blokkades hebt, zou het nodig kunnen zijn, dat je begint met welke mondelinge expressie je ook maar kunt geven en een beweging te maken die mogelijk is. Als je dit genoeg doet in iedere situatie zul je loskomen en bereiken wat je zou kunnen noemen dat “de lont ontstoken is”. Het is het punt waarop bevrijding je tijdelijk overneemt en je direct laat zien wat je moet doen. Je hoeft het op geen enkele manier te controleren om er van overtuigd te zijn dat je niemand werkelijk kwaad doet.

Je zult moeten accepteren dat er op kleine schaal onrecht plaats kan vinden. Wanneer je lichaam werkelijk geblokkeerd is geweest en veel lichamelijke pijn heeft ervaren kan het l nodig zijn dat de pijn opnieuw gevoeld wordt om de reactie vrij te maken die diep weg- en onder controle gehouden pijn onmogelijk maakt, maar nog wel aanwezig is. Laat de wil dit leiden, liever dan de druk van een techniek toe te laten.

Een ander begrijpen wat je nodig hebt, is dat je moet beginnen met je te bevrijden van oordelen, zodat vastzittende energie ( in beelden) weer in beweging kan komen. Volg dit met de bevrijding van de emoties; resultaat zal zijn dat er begrip ontstaat.

Het is alleen nodig dit in praktijk te brengen en uit te zoeken wat het jou te brengen heeft. Je zult jezelf genezen en de veranderingen op aarde zullen niet moeilijk te overleven zijn.

 

Ik ga nu in deze inleiding aanhalen wat ik direct van god heb ontvangen en wat hij zelf hier aangehaald wil hebben.

Ik voelde me aangezet “waarachtig gebruik van de wil” aan de aarde door te geven juist op dit moment, omdat de schepselen daar niet genoeg uitdrukking hebben gegeven om hun ruimte voldoende in te kunnen nemen, te laten leven en open te houden voor zichzelf. Mijn creaties op aarde hebben hun realiteit kennelijk ervaren alsof ze schijnbaar ingesloten werden, en hun kracht als schijnbaar onvoldoende om de situatie op aarde onder ogen te zien. Je moet je realiseren dat dit niet waar is, ontkenning van de wil heeft daarvoor gezorgd. Je moet nu beginnen de situatie te keren. Het zal in het begin niet gemakkelijk zijn, maar het wordt gemakkelijker naarmate je er langer mee bezig bent.

Je moet ook weten dat ik afdoende zeker ben, op verschillende niveaus waar ik open was, zielen toe te staan eerder over grenzen heen te gaan. Als ik de overschrijding toestond, was dat omdat ik zag dat deze grenzen niet geaccepteerd konden worden op het moment dat ik ze gaf, zonder ze in staat te stellen ze door ervaring te begrijpen.

Mijn grenzen zijn enkel evenwichtspunten (omslagpunten) die de grootst mogelijke vrijheid verschaffen aan een ieder zonder iemand uit te sluiten. Deze punten worden in stand gehouden door zielen en de schepping waarin zij leven.

Jullie hebben op aarde deze evenwichtspunten overschreden tot aan het maximum wat ik zal toestaan. Ik moet nu ingrijpen. Jullie zullen me nu actie zien ondernemen op aarde. Ik zal veranderingen over de aarde brengen. Ik ga alle zielen verwijderen die niet hun hele wezen in dienst stellen van het in harmonie komen met mijn uitgangspunten en met de ontwikkelingsweg van de aarde op dit moment.

Ik heb recent enkele nieuwe besluiten genomen, die de problemen waarmee de aarde geconfronteerd wordt, helpen oplossen.Ze zien er als volgt uit. Niemand kan meer openlijk of heimelijk licht ontvangen van iemand anders. Iedere ziel moet mij herkennen en naar mij toe komen om licht te krijgen. Geen enkele ziel kan mij ontkennen en mijn licht via anderen krijgen. Als je dit besluit hoort moet je niet denken dat dit jou niet aan gaat, als je mij accepteert als god en als zodanig aanbid. Je moet je realiseren dat ieder plek in jezelf die je ontkend hebt geen licht meer krijgt op geen enkele manier. Behalve wanneer je het zelf binnen je acceptatie brengt en het acceptabel voor mij vindt.

Dit betekend voor het fysieke lichaam maar een ding: niemand kan meer overleven in mijn creatie tenzij ze me in de een of andere gedaante accepteren. Ik ben flexibel, ik heb veel manieren om contact te maken met een ziel. Ik zal mezelf oneindig maal bijsturen, maar ik zal geen volledige ontkenning toestaan, op welke plek dan ook in mijn schepping. Dit betekend dat niemand, wat er aan het gebeuren is, op enigerlei plaats in de schepping kan overleven, tenzij zij zich openen voor het direct ontvangen van mijn licht.

Ik wordt hierdoor nu niet liefdeloos en onbarmhartig. Ik heb me gerealiseerd dat als ik onbegrensd ben, en dat ben ik, ik zielen niet zal accepteren die mij inperken tot de omvang van zijn binnen mijn schepping en weigeren me toe te staan daar met hen te zijn. Ik heb dit alleen gezegd om je de mogelijkheid te geven, je eigen ontkenningen te keren en niet aangevallen te worden op iets dat hier niet gezegd zou zijn. Ik kan veel redenen geven, waarom ik dit besluit genomen heb, maar het is hier niet de geëigende plek om dat te doen.

Een ander besluit dat ik genomen heb is dat ik niet langer tolerant ben voor zielen die anderen pijn bezorgen, waar niet openlijk toestemming voor gekregen is. Er heeft zoiets bestaan, als het met voeten treden van de vrije wil, in de ervaring van mijn schepselen. Ik heb dat alleen zolang toegestaan aan deze zielen zodat ze kunnen ervaren waarom de wil zo noodzakelijk is. Nu heb ik waargenomen dat dit genoeg ervaren is. Niemand kan meer tijdelijk over iemands vrije wil heen walsen. Dit moet begrepen worden. Vrije wil tussen mensen betekend dat je de vrijheid hebt om te doen wat je wilt, maar dat je niet langer de vrijheid hebt een ander binnen jou grenzen te laten functioneren. Je hebt alleen de macht anderen je vrijheid te laten ontnemen of jezelf van hen terug te trekken. Er bestaat geen macht meer iemand te verhinderen zichzelf te ervaren zoals ze zichzelf willen ervaren.

 

Ik heb alleen aangehaald wat me opgedragen is hier op te nemen. Er is nog een ander besluit dat God ook genomen heeft, maar dat later in dit boek genoemd wordt omdat hij het begripsvermogen van de lezer moet voorbereiden om het te kunnen ontvangen.

 

Nu aan het einde van deze inleiding, wordt me door gegeven te zeggen, dat wanneer je deze begrippen aanvaard, je ze enkel hoeft uit te proberen. Je moet enkel stoppen met ze te beoordelen en ze toestaan in ontwikkeling te gaan, dan zul je ontdekken dat ze werken voor jou en voor ieder die bereid is te proberen.

Sommige mensen op aarde hebben nog niet genoeg ervaringen gehad om ze uit te proberen, dus dring deze ideeën niet aan iedereen op. Neem ze alleen tot je als ze voor je bestemd zijn. God gaat barmhartig degene verwijderen, die meer ervaringen nodig hebben om bepaalde begrippen te kunnen accepteren, en hen op planeten plaatsen die hun behoefte aan ervaring kunnen accepteren.

 Je moet je ook realiseren terwijl je dit boek bestudeerd, dat je contact moet maken met de geest van de boodschap en niet alleen de verwoording overnemen en geen oordelen opbouwen over wat is weggelaten. Als er een gat lijkt te zijn, dat je niet snel ingevuld krijgt met je logisch, opeenvolgende denken, moet je open blijven en vertrouwen dat het je gegeven zal worden als je de bereidheid tot ontvangen hebt.

Je moet je realiseren dat veel dingen die voor jou beschikbaar zijn, door directe communicatie met god, weggehouden moeten worden van het grote publiek, totdat er een meer open acceptatie ontstaat. Dit is ook nodig teneinde degene die deze leringen in praktijk brengen te beschermen en ze ervan te verzekeren dat ze niet overbelast raken, daar in grotere aanwezigheid het verstand veel meer in staat is tot een snelle opname van deze begrippen dan de wil.

Als je nu tijdelijk de mentale opname van dit schrijven stopzet en het de tijd geeft om in je gevoel te zakken, ga je zeker een reactie krijgen. Als je er geen reactie op krijgt, heb je of je wil verloren of sta je er niet mee in contact. Als je gevoelens hier niet op reageren moet je je afvragen wat er werkelijk met je aan de hand is.

Sommige mensen zijn zo afgesloten dat ze eerst op zoek moeten en hun ontbrekende wil vinden. Het is niet onmogelijk om dat te doen. Je kunt beginnen er naar te vragen als hij niet aanwezig is en hem weer naar je toe trekken. Acceptatie is hier wederom de sleutel.

Je moet plaats maken voor je wil. In feite is het zo dat wanneer je voelt dat je geen gevoelens als reactie hierop hebt, dit een sterke aanwijzing is en dat je een volledige loskoppeling van je gevoel zou moeten wantrouwen.
 Als je wel reageert, laat het gebeuren en zeg niet dat je alles moet begrijpen. Sta je reactie toe en zoek naar meer begrip.

Ik nodig je nu uit, als je er klaar voor bent, de rest van het boek te gaan lezen.


                                    

WAARACHTIG GEBRUIK VAN DE WIL

 

            De onvoorwaardelijke liefde van de geest wordt door veel mensen op aarde op dit moment begrepen. Er is echter nog een andere energie die ook deel is van de Goddelijke schepping en die nog niet volledig begrepen is- De Goddelijke Wil. De wil drukt zich uit in gevoelens. De geest en de wil zijn partners in het lichaam en moeten met elkaar in evenwicht komen in het hart.

            Als er een ziekte of veroudering is in het lichaam, liggen de geest en de wil op een of andere manier met elkaar overhoop. Wanneer er evenwicht is tussen geest en wil, bestaat er enkel gezondheid, vitaliteit en geen veroudering en wordt het fysieke vlak niet langer meer ervaren als gescheiden van de andere gebieden van ervaren. Iedereen op aarde heeft op de een of andere manier zijn wil ondermijnd. Deze ondermijning van de wil staat gelijk aan het verlies van onvoorwaardelijke liefde, want voor een ieder die een deel van zichzelf niet onvoorwaardelijk accepteert, telt dat diegene niet onvoorwaardelijk liefheeft.

            De wil in veel mensen is nu zoekende naar een gelijk richten. Veel mensen op aarde kunnen leren de geest en de wil in evenwicht te brengen en zijn in feite al bezig zich in deze richting te bewegen. Er zou dus makkelijk geoordeeld kunnen worden dat het onderwijzen van een waarachtig gebruik van de wil niet essentieel is, dat de dingen wel voor zichzelf zorgen. Toch is hulp in dit proces op dit moment noodzakelijk, en sommige mensen willen deze hulp zo graag opdat ze sneller vooruit komen. Anderen die niet de noodzaak zien van het sneller gaan, kunnen later de keus maken dit punt te vinden.

            Deze lering is bedoeld een handreiking te zijn voor hen die het proces willen versnellen van het terug vorderen van hun natuurlijke erfdeel dat aan een ieder gegeven is op het moment van de schepping. De informatie die hier gegeven wordt zal niet helemaal nieuw voor je zijn maar is bedoeld om je in hoofdlijnen de noodzakelijke stappen aan te geven die nodig zijn om de energie van de wil te herstellen. Dit kader zal je in staat stellen te zien waar je zit op deze weg, waarschijnlijk zal het je helpen om verder te gaan.

 

 

VERHELDERING VAN ZIEKTES EN GEWOONTEN

  

            Om te beginnen kan ziekte genezen worden, door te leren luisteren naar wat je lichaam je te vertellen heeft als je ziek bent. Het begrip van deze boodschap geeft het lichaam het meest noodzakelijke gevoel in plaats van het gevoel dat jij je tegen je lichaam richt in een poging je ziekte te verslaan alsof ziekte een vorm van sabotage van het lichaam is. Ziekte is geen sabotage; het is de aanwijzing van het lichaam dat het de ontstane onbalans door een ontkende wil heeft proberen tegen te houden en dat er herstel nodig is. Als je de boodschap kunt accepteren, en weer in evenwicht kunt komen, verdwijnt de ziekte en heeft gezondheid de overhand.

            Een manier om hiermee te werken is om je bewustzijn toe te staan bij de ziekte te zijn door de pijn eerder in te gaan dan hem te blokkeren, te negeren of de symptomen te onderdrukken met medicatie. Met een totaal aanwezig bewustzijn kun je je lichaam vragen wat de boodschap is en een antwoord ontvangen over de manier van het herstellen van het evenwicht. Doe dan wat het lichaam vraagt en kijk wat het resultaat is. Als volledig herstel niet bereikt wordt, vraag het dan opnieuw en doe wat het lichaam dan vraagt net zo lang tot herstel is bereikt. Dit proces zal je vermogen om naar je lichaam te luisteren ontwikkelen.

Niemand hoeft te sterven door ziekte als het lichaam een andere optie heeft die wezenlijk voor hem is. Het lichaam heeft ook zijn eigen wil om te beslissen of het nu wel of niet kan genezen. Als je werkelijk probeert op een lijn te komen, zal het lichaam niet sterven, tenzij zijn enige optie om te genezen is herboren te worden. En hoewel sommige ziektes wijzen op een ingrijpende onbalans, is het idee dat bepaalde ziektes fataal zijn alleen geaccepteerd door velen omdat de boodschap van de ziekte ontkend werd. In plaats van te zoeken naar een mogelijk herstel van de balans, bestaat genezen uit pogingen de symptomen te onderdrukken. Het lichaam is dan niet meer in staat te herstellen.

            De wijze waarop het lichaam zich hersteld gaat niet via het onderdrukken van symptomen. Het gebruik van pijnstillers verbergt vaak eerdere symptomen zodat de persoon zich niet eerder van het probleem bewust is, pas als het acuut en verder gevorderd is. Genezing vraagt dan een geweldige hoeveelheid energie, concentratie en toewijding. Het is veel eenvoudiger om te handelen met de onbalans in zijn begin stadium dan te wachten tot het lichaam serieus beschadigd wordt. Het benodigde begrip is dat de natuurlijke staat van het lichaam gezondheid is; ziekte zorgt gelijk voor uit evenwicht raken wat hersteld kan worden.

            Voor de persoon die het fysieke uit evenwicht zijn ervaart, is er een verandering noodzakelijk in zijn ideeën over ziekte. Door ontkenning blijft het uit balans raken, wat de ziekte heeft geproduceerd onopgemerkt totdat de symptomen de gevraagde aandacht hebben gehad door sterker te worden. Zo gauw als de balans hersteld wordt wanneer de signalen nog slechts subtiel zijn, hoeft er geen ziekte te ontstaan. Is de noodzakelijke balans voor gezondheid hersteld, dan is de energie bevrijd om iets anders voor zichzelf te creëren, anders dan ziekte. Gezondheid is een gave aan zielen die kunnen begrijpen hoe te leven op het fysieke vlak op deze speciale planeet. De andere mogelijkheden van waarachtig gebruik van de wil zijn gebaseerd op een fundering van een goede gezondheid omdat een lichaam geblokkeerd door onbalans niet de vermogens tot uitdrukking kan brengen die inherent zijn aan balans.

            Het praktisch beoefenen van het waarachtige gebruik van de wil, kan eerst ziekte veroorzaken, omdat een onderdrukte wil onvermijdelijk onderdrukte symptomen heeft gehad. Als de wil krachtig actie moet ondernemen als hij duidelijk begint te worden, kan ziekte tijdelijk het resultaat zijn. Als dat gebeurd is de volgende stap de ziekte te begrijpen en het lichaam dan zo in evenwicht te brengen dat de ziekte verdwijnt. Gezondheid kan een permanente toestand zijn wanneer wil en geest in het hart onvoorwaardelijk met elkaar in evenwicht zijn. Als het uit evenwicht zijn niet hersteld is, is de ziekte slechts tijdelijk “genezen”. Veroudering staat voor een langdurig en voortdurend uit evenwicht zijn. Ziekte, veroudering en dood hoeven niet te bestaan.

            De angst waarmee de maatschappij ziekte heeft omgeven is een beeldvorming die veel aandacht nodig heeft. Erg veel mensen zijn tot de overtuiging gekomen dat ziekte onvermijdelijk is en dat iedereen aan iets moet sterven. Het energieveld voortkomend uit deze houdingen op dit moment, trekt ziektes aan door de acceptatie van de onvermijdelijkheid ervan. Gezondheid is momenteel de weg, maar dat is het nog niet zo lang op de aarde, zodat het lijkt alsof niemand zich herinnert dat dit de weg is.

            Voor sommige mensen is het nodig zich direct met hun gezondheid bezig te houden door hun gewoontes te onderzoeken die het lichaam afbreken. Een andere manier is een keuze te maken tussen leven zoals je doet, voor een korte tijd, of een lang leven als je wilt groeien en de keuze maken voor veranderen. Nogmaals dit is een kwestie van persoonlijke keuze. Waarachtig gebruik van de wil biedt een mogelijkheid meer tot stand te brengen en geeft je ook de mogelijkheid opnieuw te leren gaan en komen van het fysieke niveau, op je wil, zonder de dood en geboorte benadering. Dit geeft de ziel de mogelijkheid om met zijn totale zijn te vertrekken en niet alleen met de minder dichte trillingsniveaus. Dit is noodzakelijk omdat ieders fysieke deel net zo’n groot deel van de ziel is als elk ander deel. Degene die het fysieke deel beoordeeld hebben als compact en enkel uitgangspunt te zijn, vonden zichzelf terug in een gevoel van gevangen zijn, raakten los van de stukken die zij niet liefhadden en lieten hun fysieke lichaam achter wanneer zij naar andere vormen van bestaan verlangden. Zij merkten dat zij hun lichaam niet meer konden versnellen en meenemen.

            Een meer directe gave van waarachtig gebruik van de wil is het voluit genieten van het leven. Dit is wat de meeste mensen zeggen dat ze doen als ze toegeven aan gewoontes, maar in werkelijkheid leiden gewoontes naar een fysieke dood. Gewoontes doen een beroep op herinneringen aan een goed gevoel.Gewoontes zijn een probleem omdat zij het gevoelige antwoord op een situatie opzij zetten en in plaats daarvan een geritualiseerd antwoord opleggen van een gedrag dat de persoon in het verleden heeft geleerd, of de huidige situatie dit antwoord nu wel of niet vraagt. Antwoord vanuit gewoonte staat een antwoord dat afgestemd is op die speciale situatie in de weg.

            Het lichaam en de werking ervan blijven onevenwichtig tenzij de persoon bereid is te reageren op de werkelijke behoeften op het moment zelf in plaats van te antwoorden met in de gewoonte stappen, die in het verleden aangeleerd is en op het heden geprojecteerd wordt omdat hij van toepassing lijkt te zijn. Alle gewoontes hebben aandacht nodig, velen, zoals adem halen, liefde bedrijven, op vaste tijden eten enz, worden gemakkelijk over het hoofd gezien.

            Gewoontes kunnen alleen los gelaten worden als de persoon bereid is te zien waarom de gewoonte er is. Al de gevoelens rondom de gewoonte willen geaccepteerd worden en tot expressie komen. Het lichaam heeft het nodig zijn gevoelens over zijn gewoontepatronen tot uitdrukking te brengen. Als gewoontes deze communicatie onderdrukken, maar de intentie er is om een einde te maken aan dit opzij zetten van delen van het zelf, kan het noodzakelijk zijn de gewoontes de ruimte te geven, om te zien wat er onderdrukt wordt. De gevoelens die onder gewoonte reacties liggen zijn vaak gevoelens die ontkend worden door de persoon die voor de gewoonte kiest in plaats van voor de echte reactie. Daar is dan dus ook nog de gewoonte van het vermijden van gevoelens.

            In dit geval moet diegene kijken naar zijn gewoonte van het vermijden van gevoelens en besluiten of dit werkelijk is wat hij wil blijven doen of niet. Als de gevoelens helemaal geaccepteerd worden en tot expressie mogen komen, kunnen ze gaan vertellen wat iemand nodig heeft in plaats van de onderdrukkende gewoontepatronen.

            Door gewoontes heen breken kan voor velen lijken op het struikelen over een hindernis, maar je het doel realiseren en de gewoontes zien voor wat ze zijn, gaat het proces de ruimte geven waardoor deze obstakels opeenvolgend verdwijnen. Het onmiddellijke doel is je beter te voelen, vrijer te zijn en meer van het leven te genieten.

            Gewoontes zijn voor het lichaam wat oordelen zijn voor het bewustzijn. Beiden hebben een starheid. Gewoontegedrag is als een oordeel dat eens over een situatie afgeroepen is en nu over het heden geveld wordt, waardoor er geen verandering of groei plaats gehad heeft. In deze tijd is verandering nodig om in de toekomst door te kunnen gaan. Op dezelfde manier als oordelen beweging van het bewustzijn stoppen en controleren, stoppen en controleren gewoontes de beweging van het lichaam. Het lichaam raakt uitgeput door dit gebrek aan gevoeligheid voor zijn voortdurend wisselende behoeftes.

            Alle gewoontes en begeertes die mensen hebben gehad en genoten, zijn voor het grootste deel beoordeeld als schadelijk voor de spirituele ontwikkeling. Er bestaan lijsten van te vermijden dingen, alcohol, suiker, rood vlees, drugs, cafeïne, marihuana, tabak, seks en andere extremiteiten meegerekend. Het probleem is echter niet de stoffen zelf maar de gewoonte patronen en uitersten die vaak met deze stoffen geassocieerd worden. Men denkt dat de stoffen de oorzaak zijn, maar het is het bewustzijn dat oorzakelijk is en niets anders. B.v. het eten van vooral rood vlees, is lang beschouwd als het te compact maken van mensen, om spirituele ontwikkeling mogelijk te maken, en toch is dat niet oorzakelijk. Het verlangen vlees te eten heeft gelijke tred gehouden met het bewustzijn dat dit nodig had. Voeding moet gelijk zijn aan het trillingsniveau dat het opneemt. Alle gewoontes vallen weg wanneer het bewustzijn is bevrijd van de behoefte eraan. Door niet te begrijpen wat hier de oorzaak is, hebben velen geprobeerd door gewoontes heen te breken, b.v. het eten van vlees op te geven door gebruik van discipline en controle. Deze benadering veroorzaakt alleen dat de gewoonte zijn vorm wijzigt. De reden voor het ontstaan van het patroon moet gevonden worden, geaccepteerd en begrepen en niet afgekeurd en weggedisciplineerd.

            De wil is bedoeld om je hierin te leiden zodat je voelt wat je wilt doen, wat past in die speciale situatie en dat dan ook doet. De ondermijning van de vrije wil op aarde is vergezeld gegaan van een andere gewoonte; de gewoonte om naar buiten te kijken voor de antwoorden. Deze gewoonte draagt nog een extra aspect bij zich; dat van ontkenning van de eigen wil ten gunste van die van iemand anders visie van wat het beste is voor jou. Deze verstoring van het evenwicht heeft de weg vrij gemaakt voor regels en algemene procedures omdat niemand werkelijk weet wat elk en ieder moment vraagt van een ander. Bevrijding van de wil om te doen wat hij moet doen, gaat iedereen de gevoeligheid en passende afstemming op zichzelf teruggeven en op alles wat het zelf doet. Geen gelijkgeschakelde, gezuiverde, verbeterde gestandaardiseerde procedures, kant en klare programma’s, regels of voorschriften zullen ooit de geïndividualiseerde fijne afstemming die de vrije wil te bieden heeft kunnen benaderen. Gewoontes zijn pogingen het verlies van deze afstemming te compenseren met gegeneraliseerde en veruiterlijkte regels en procedures.

             Gevoelens van niet in staat zijn de boodschappen van het lichaam te ontvangen of in toereikende mate te kunnen begrijpen om het lichaam in balans te brengen zijn het resultaat van een langdurig aanwezig geweest hiaat, tussen geest wil en lichaam. Dit hiaat zal oplossen door oefening en het gevoel van angst zal zich oplossen als succes vertrouwen geeft in het proces. Als in het nu de angst het vermogen overschreeuwd de boodschappen van het lichaam te kunnen ontvangen en erop te antwoorden, kun je geruststelling zoeken bij hen die al tot begrip gekomen zijn. Maar geruststelling werkt alleen als je in dit proces ook je eigen gevoelens zoekt, beter dan dat je op iemand anders realiteit mee lift.

            Gevoelens van vertrouwen en angst willen beiden geaccepteerd worden. Het moet hun worden toegestaan om begrip te brengen gedurende het proces dat ze opwekken. Angst kan verborgen zijn, in de vanzelfsprekende houding van afhankelijkheid ten opzichte van je helpers. Het punt waarop de angst ontstaat, vraagt om onderzoek en begrip. Oordeel niet in het benaderen van de angst, voel de angst en laat hem zelf het begrip brengen. Het vrijgeven van iedere blokkade brengt helderheid. Helderheid betekend in verbinding staan. Wanneer je werkelijk naar jezelf luistert, kun je jezelf genezen. Dan kun je hulp zoeken in de geest van vertrouwen, wetende dat je hulp wilt en nodig hebt, liever dan afhankelijk en verward te zijn omdat je jezelf niet kent.

            Door ontkenning in het verleden, zal de wil zich genoodzaakt voelen eerst de ziel te testen of hij werkelijk op de boodschap gaat reageren. In het verleden hebben velen de boodschappen genegeerd, dus kan de wil enige tijd en ervaring nodig hebben om te geloven dat zijn patronen werkelijk aan het veranderen zijn. Als dit het geval is, moet je niet toegeven aan het gevoel op te willen geven. De harmonie nodig voor de gezondheid kan de balansgevende ervaring worden. Het fysieke bestaan kan even vreugdevol zijn als ieder ander niveau van bestaan, als de persoon tot het ervaren ervan besluit. De ervaring op het fysieke vlak kan zich ontwikkelen naar een omvatten van alle mogelijkheden en niveau’s. Hier moet het begrip ontstaan dat wanneer in het hart de wil met de geest in evenwicht is gekomen, gezondheid de overhand krijgt en je het uitgangspunt hebt voor de harmonische ontwikkeling.

            Wanneer vreugde en harmonie de ontwikkeling vergezellen, doe je altijd precies wat je zou moeten doen en met geen andere reden dan dat je voelt dat je dat moet doen. En hoewel alles wat gebeurd is wat er moet gebeuren, staat een vrije wil persoonlijke keuze tot meer vreugde, harmonie en alles wat je maar wilt, toe. Het op een lijn zijn van geest en wil zal je de mogelijkheid geven te begrijpen dat voorbeschikking en vrije wil hetzelfde zijn. De wil moet de mogelijkheid krijgen zich te herstellen en al zijn kracht voor je terug winnen om de volledige gave van spirituele aanwezigheid op aarde uit te drukken.

            Geef in het proces van in evenwicht komen het zelf de toestemming alles te ervaren waartoe het zich aangetrokken voelt. Deze aantrekkingskracht zal geleid gaan worden door het toenemende evenwicht tussen geest, hart, wil en lichaam. De geest ziet alle mogelijkheden. De wil is bedoeld om uit veel mogelijkheden te selecteren wat passend is op het moment. De wil doet dat door zijn gevoelens. Onvoorwaardelijk accepteren van gevoelens geeft de persoon dan de maximale lering, ontwikkeling en afstemming. Bij waarachtig gebruik van de wil, gaan geest en wil op ieder moment onvoorwaardelijk communiceren in het hart. Alles wat ervaren is wordt geaccepteerd als deugdelijk en perfect voor het moment waarin het verschijnt. De ontwikkeling ontstaat door het kijken naar dit geheel en de ontdekkingen die er gedaan worden.

            Leren door ervaren geeft het beste begrip. Op dit moment houdt bijna iedereen er voorwaardes op na. Voorwaardes beperken de groei. Vrije wil laat zien dat iemands ervaring ieders eigen unieke individuele ervaring is en wel of niet hetzelfde zal zijn als die van een ander. Dit geeft iedereen de ruimte om op een eigen manier te ontwikkelen. Op deze manier leren ontkent niet het aanvaarden van advies maar laat iedereen vrij.

            En nog steeds is het een zaak van persoonlijke keuze; je kunt niet gedwongen worden je wil te bevrijden, het is echter ook onmogelijk je wil definitief gevangen te zetten. Als je de “ wil vrijmaken” nu als een weg voor je voelt, ben je klaar om het te doen. Als je het niet weet laat de vrije wil zich dan ontvouwen. De gave die waarachtig gebruik van de wil biedt is voor iedereen, maar alleen op het moment dat passend is voor de desbetreffende persoon.

 

 

VRIJE WIL IN AANWEZIGHEID VAN TEGENSTAND

  

De vraag hoe vrije wil in een sfeer van tegenstand eruit ziet is het volgende punt dat besproken moet worden. De vraag hoe waarachtig gebruik van de wil in praktijk te brengen temidden van mensen die deze dingen niet accepteren en begrijpen is een kwestie van keuze. Het begrip moet echter aanwezig zijn dat er een sterke wil nodig is om dat te doen in een beperkende atmosfeer en ook dat overweldigen op welke manier dan ook niet het in praktijk brengen is van de vrije wil.

            Veel mensen zullen de behoefte hebben om tussen mensen te zijn met dezelfde doelstelling zodat er enige ondersteuning zal zijn bij het veranderen van mentale concepten en conditioneringen die de maatschappij heeft gecreëerd. Deze wederzijdse ondersteuning kan de noodzakelijke kracht geven die nodig is om uit de conditionering te breken, wat deels persoonlijk karma is en deels het enkel aanwezig zijn in een geloofssysteem dat door zo velen krachtig wordt vastgehouden. Het praktiseren van “ waarachtig gebruik van de wil” wil niet zeggen dat je anderen of de maatschappij in groter verband ideeën op moet leggen.

De ruimte om waarachtige wil in praktijk te brengen komt van binnenuit de persoon zelf. De maatschappij heeft een zo begrenzende houding ingenomen omdat hij de individuele ontkenning van het individu heeft gereflecteerd.

            Wanneer je de eigen verloren wil hersteld zul je het eerder eenvoudiger vinden, je realiteit zo te veranderen dat hij zich aan jou aanpast, dan een uiterlijke reflectie binnen jezelf te veranderen. De huidige stand van zaken op aarde is het resultaat van verwarring en misverstand over de verloren wil. Herstel je wil en je zult in staat zijn vrij te zijn.

                           

 ATLANTIS

 

Atlantis was de volgende grote beschaving die zich op de aarde ontwikkelde en lag in een enorm continent dat nu onder de Atlantische Oceaan ligt. Het beeld dat Atlantis de hoogst ontwikkelde beschaving was die er ooit op aarde heeft bestaan, leeft nog steeds. Atlantis was een briljante manifestatie van de geest pool en het merendeel van de mensen die dierbare herinneringen hebben aan Atlantis hebben ook een sterke affiniteit met de geest pool.

De Atlantische beschaving begon zich te ontwikkelen terwijl Lemurië nog bestond en werd bevolkt door hen die gedesillusioneerd waren door de polarisering in de wil in Lemurië. En door hen die vanaf het begin een sterk angstig voorgevoel hadden ervaren over de vrije wil. De Atlantiërs streefden er naar alle manifestaties van de geest te verheffen en trachten tegelijkertijd de intuïtief voelende wils pool te controleren De Atlantische benadering van het leven toonde deze polariteit in al zijn aspecten Terwijl de communicatie in Lemurië hoofdzakelijk bestond uit lichaamstaal en telepathie, had de communicatie in Atlantis zich snel ontwikkeld tot een gesproken expressie van complete gedachte patronen en visies. Velen ontwikkelden in Atlantis de kracht van hun geest zodanig dat zij gedachten en visies in kristallen konden focussen en ze daar voor latere presentatie aan groepen mensen in konden bewaren. Muziek in Atlantis bestond hoofdzakelijk uit ingewikkelde melodische patronen waar stemmen doorheen geweven werden en wat begeleid werd met melodische instrumenten. Muziek in Lemurië legde de nadruk op drums en ritme. De gebouwen in Lemurië waren van aarde terwijl de Atlantiërs verfijnde paleisachtige structuren bouwden van hoog gepolijste steen.

Fresco’s, mozaïeken, sculpturen, weefsels, aardewerk, juwelen en alle andere kunst en kunstige bijdrages aan het leven van alle dag waren hoogst verfijnde exemplaren die getuigden van een visionaire genialiteit in Atlantis. Glasverwerking en het slijpen van stenen en edelstenen werd een hoog ontwikkelde kunstvorm. Atlantiërs vonden dat het belangrijk was om de expressie van de creatieve impuls te overdenken, te verfijnen en te ontwikkelen. Alles wat de Lemuriërs daar en tegen bouwden en creëerden drukte de spontaniteit uit waar zij zo’n hoge waarde aan toekenden.

Voor de Lemuriërs bestond reizen uit wandelen, rennen, zich door de bomen slingeren met behulp van de takken en lianen, springen en zelfs in een keer over grote afstanden zweven. Atlantiërs achten dit niet deftig genoeg voor hen. Zij legden wegen aan en bouwden statige voertuigen, hielden optochten en er was een gereglementeerd dagelijks verkeer zodat alles ordelijk verliep. Atlantis had ook majestueuze schepen die zowel op zee als in de lucht konden reizen. Veel Atlantiërs reisden nogal op grote schaal en sommigen hadden het verlangen hun eigen lucht en zeeschepen te bezitten.

Atlantis ontwikkelde een uitgebreide technologie. Herhalende handelingen en alles wat geestdodend leek voor hen kreeg hulp van de technologie. Datgene waar de Atlantiërs niets mee konden doen of wat door de technologie niet aan te passen was werd onder de hoede genomen van mede bewoners van Atlantis. Deze medebewoners bestonden uit verschillende groepen: wezens die nog in vormen zaten die hen begrensden, Lemuriërs die naar Atlantis verhuisd waren om de dinosaurussen te ontvluchten maar de Atlantische ideeën niet in hun hart konden sluiten, en later enige van de vreemde mensen die de Atlantiers in afgelegen delen van de wereld ontdekten. Sommige Atlantiërs wilden deze wezens als slaven gebruiken, sommigen misbruikten hen zelfs, sommigen probeerden de oncomfortabele afspiegeling van het uit balans zijn met de wil die deze wezens vertegenwoordigden totaal te negeren, en sommigen wilde hen helpen zich te ontwikkelen.

De krachtbron van de Atlantische technologie was een energie die ze hadden leren bundelen, opslaan en weer projecteren met behulp van kristallen. Vervuiling in de vormen zoals we die nu zien bestond er toen niet. Lemurië had geen enkele technologie ontwikkeld maar was in staat geweest enige verbazingwekkende dingen te doen met het focussen van wils energie vanuit het wils centrum. Dit kunnen focussen was ook waardoor waar door ze in een keer over grote afstanden konden springen en zweven. De ontwikkeling van de technologie was grotendeels een compensatie voor het verlies van macht ontstaan door het ontkennen van de wil. Het gezichtspunt dat de Atlantiërs erop na hielden was dat technologie een vooruitgang op de wil was. In die tijd hadden veel mensen het verlangen zichzelf te voorzien van een technologisch vervangingsmiddel voor de wil, dan het verlangen om de emotionele kwaliteiten van de wil te begrijpen en te ontwikkelen. Aanvankelijk ging de wil in Atlantis hierin mee omdat de ervaring in Lemurië leek aan te tonen dat de wil niet moet proberen de overhand te krijgen maar het eens moet zijn met de geest en moet proberen te doen wat de geest gedaan wil hebben.

De wil is niet bedoeld om de overhand over de geest te krijgen, maar het is echter ook niet de bedoeling dat de geest onderdrukt, bedreigd, oordeelt of de wil in een ondergeschikte positie dwingt. Het is de bedoeling dat de wil vrijwillig op een lijn komt met de geest en dit proces zal de geest zichzelf laten ontwikkelen. Al de ervaringen van uit balans zijn die op aarde plaats hebben gehad tot nu toe en al de emoties hier rondom heen zijn noodzakelijk geweest om geest en wil naar het punt te brengen waarop ze klaar en in staat zijn om vrijwillig met elkaar in evenwicht te willen komen.

Vroeger in Pan had de geest de wil zover gekregen, terwijl hij er nog niet klaar voor was, om zich in zichtbare realiteiten kenbaar te maken. De wil in Pan, die voelde dat hij werkelijk geprobeerd had om te doen wat de geest wilde dat hij deed, had het verwijt dat hij voelde omdat hij nog niet de ervaring had die hij probeerde te krijgen, niet op prijs gesteld. De wil probeerde, als reactie op de geest die gevoeld had dat hij hem een verwijt gemaakt had, op zichzelf verder te gaan in Lemurië. De wil in Lemurië merkte dat hij er op zichzelf niet in slaagde succes te hebben en de geest die dat toen der tijd zag nam niet de verantwoordelijkheid voor zijn deel in het uit evenwicht zijn. Integendeel de geesten besloten bijna unaniem dat ze hun wil zelfs meer moesten controleren en hun wil niet de kans geven om stuurloos te worden, wat volgens hen gebeurd was in Lemurië.

Daar de meeste Atlantiërs de eerdere problemen van de onbalans zagen als iets dat kon worden opgelost als de geest de wil niet stuurloos liet worden, begon de geest pool in Atlantis de nadruk te leggen op reglementeren, discipline en een geordende werkwijze. In het begin had de wil in Atlantis hier geen bezwaar tegen en deed geen pogingen de geest te beïnvloeden omdat de wil werkelijk bang was dat hij het niet goed gedaan had in Lemurië. De wil in Atlantis hield een grote niet geuite emotionele last vast rondom de vraag wat een passende rol t.o.v. de geest verondersteld werd te zijn. De geest in Atlantis probeerde de wil op te voeden en de wil op die manier te trainen om de geest goed te dienen. De wil probeerde daar in mee te gaan en gehoorzaam te zijn aan de geest. Alle aspecten van de Atlantische maatschappij weerspiegelde deze houding van de geest en de wil.

Religie en onderwijs waren niet gescheiden in Atlantis. Iedereen die in staat was om geschoold te worden, kreeg een uitgebreide scholing in de tempels. Onderwijzers in Atlantis waren ook studenten, zij studeerden hun hele leven. Veel van de studie richtingen die werden onderwezen in Atlantis, beginnen nu in Amerika als volwaardige studie richtingen aanvaard te worden, en sommigen komen nog helemaal niet in de herinnering terug.

Atlantis ontwikkelde de waarnemende of buitenzintuiglijke krachten op grote schaal en deze studie opende gebieden die door velen nu nog niet worden waargenomen. Alles wat Atlantis ontwikkelde werd geïnspireerd en geleid door deze zich uitbreidende waarnemingen en de daardoor verworven begrippen. En hoewel Atlantis een wetenschappelijk georiënteerde beschaving was, beschouwde niemand in die tijd deze waarnemingen als niet wetenschappelijk. Het vermogen van de Atlantiers om hun intuïtieve inspiratie te gebruiken in het dagelijkse leven maakt ook de geloofwaardigheid groter dat ze informatie ontvingen van andere realiteiten, andere soorten wezens en zelfs andere planeten.

 De Atlantische beschaving schijnt lange tijd fabelachtig succesvol te zijn geweest. Alles wat ze zich voorstelden en besloten uit te proberen werkte. De Atlantiërs zagen dit als een bewijs dat zij het juiste begrip hadden, Zij geloofden niet dat zij de wil beoordeelden of zijn rol niet juist zagen en zij realiseerden zich niet dat zij enige ontkenningen hadden. Er waren enige afspiegelingen van ontkenningen, maar liever dan deze te accepteren, redeneerden zij ze weg of probeerden zij hen te negeren. Atlantiërs hingen geloofssystemen aan en hielden ideeën over de realiteit vast die ze onterecht voor de realiteit hielden. Als ze in staat waren geweest de afspiegelingen van hun ontkenningen te zien voor wat ze waren, zouden deze reflecties hen de weg naar evenwicht hebben kunnen laten zien.

Een reflectie die de Atlantiërs erg oncomfortabel vonden, moeilijk om te accepteren en daardoor niet begrepen was Lemurië. Daar de situatie van loskoppeling van geest en wil door de tijd heen verslechterd was, hoopten velen die in Lemurië gestorven en in Atlantis gereïncarneerd waren, dat ze door zichzelf te richten op de pool van de geest, in staat waren hun probleem met de wil te kunnen oplossen of te vermijden.

Degenen die nog in Lemurië leefden op dat moment werden overweldigd door hun situatie. En hoewel de wils pool het moederaspect van God vereerde en geen acceptatie voelde voor of acceptatie van het vaderaspect van God, of door zijn eigen geesten, vroeg hij tenslotte toch om hulp aan het vaderaspect van God. Toen de Lemuriërs om hulp vroegen, waren ze zo overweldigd dat ze niet geloofden dat ze geholpen konden worden. De opening die ze maakten door om hulp te vragen, was niet groot genoeg om de hoeveelheid hulp die ik had willen geven door te laten. Oorzaak was dat zij om hulp vroegen maar tegelijkertijd de opening om te kunnen ontvangen sloten met het sterke geloof dat ze niet werkelijk konden en wilden worden geholpen omdat de vaderenergie er niet voor hen was. En hoewel de oorspronkelijke oorzaak voor dit geloof zelfs ouder was, had de ervaring in Pan de wil er verder van overtuigd dat hij niet van de geest op aan kon. De ervaring van Lemurië was hier een herhaling van, daar het evenwichtspunt nog niet gevonden was.

De extreme angst die de wil vasthield in Lemurië maakte het voor het begrip hierover erg moeilijk om ontvangen te worden. Veel zielen zagen de overweldigende emotie die door de wil vastgehouden werd als oorzaak van het niet kunnen oplossen van de problemen van Lemurië. Deze zielen besloten dat het de oplossing was om de emoties van de wil te controleren. Dit geloof gaf de Atlantische benadering meer kracht. Nu kan er als er genoeg ervaring op gedaan is een evenwicht gevonden worden. De wil moet de ruimte krijgen om al zijn angst en andere emoties te uiten; dan kan hij heel helder de leiding van de geest ontvangen. De geest moet deze emotionele expressie ook accepteren en aanvaarden zodat hij weet wat zijn gemanifesteerde deel is wat ervaren wordt. Volledig begrip en totale acceptatie zijn nog niet helemaal bereikt in het bewustzijn en dus was het gebeurde noodzakelijk, wat niet weg neemt dat het voor het grootste deel een verschrikkelijke ervaring was voor de wil in Pan, Lemurië en Atlantis. Liever dan de ervaring van de wil verder te ontkennen, is er veel wat geleerd kan worden over evenwicht door deze ervaringen uit het verleden te bestuderen en de gevoelens die erover vast gehouden worden de vrijheid te geven.

De Lemuriërs hadden de magnetische wil ontwikkeld tot een vermogen van grote kracht. Van nature is de magnetische wil bedoeld om de geest aan te trekken. Daar de wil in Lemurië bang was niet geaccepteerd te worden door de geest en reageerde met het er tegen in gaan, waren de Lemuriërs niet in staat het toenemen van spirituele aanwezigheid, die nodig is om de toenemende magnetische energie te leiden, naar zich toe te trekken. In plaats daarvan trokken de Lemuriërs, zonder zich te realiseren hoe ze dat deden, een manifestatie van ontkenning van de geest naar zich toe. Deze ontkenning nam de vorm van dinosaurussen aan omdat deze vorm alle aspecten weerspiegelde van de ontkenning van de geest die toen in hun bewustzijn werd vastgehouden. Kijkend naar deze ervaring, zagen sommige zielen dat het gevaarlijk was voor de wil om ruimte te maken, tenzij de geest die ruimte met licht zou vullen. Zij waren van oordeel dat het hen niet toegestaan was de ruimte te vullen en probeerden dus de wil onder controle te krijgen. Veel van deze zielen incarneerden in Atlantis.

Dit moet individueel begrepen worden, hoewel er sommige begrippen gegeven kunnen worden om de weg te wijzen. De Lemuriërs vreesden dat de geest veranderd was in een niet liefhebbend, ongevoelig, overweldigend monster toen hij de wil aan zijn lot overliet door zich van hem los te koppelen toen de wil gevangen raakte in een vorm in Pan. Blind door de ervaren emoties en vastgehouden sinds deze overweldigende ervaring was de wil er vast van overtuigd dat hij gevangen zat in een realiteit waar de geest hem niet zou helpen. De Lemuriërs voelden dat de geest de wil had ontkend en daar nog steeds toe in staat was door hem te overweldigen en hem tot realiteiten te forceren die onaangenaam voor hem waren en onmogelijk te hanteren. Velen voelden zelfs dat de geest de wil probeerde te doden of op zijn minst te straffen. Een geheime fantasie van veel Lemuriërs was dat als hun situatie wanhopig genoeg werd, de geest zich misschien zou realiseren dat hij de wil nodig had en hem lief zou hebben, dan de wil met veel drama zou redden en de scheiding helen. Deze hoopvolle fantasie ging samen met een tegenwicht van angst dat de geest niet zou helpen en niet naar beneden zou komen tot in de donkere rijken waar de wil gevangen zat.

Met dit alles en meer in hun energieveld, schreeuwden de Lemuriërs om mij om hulp en ik hielp ze door iedere opening die ze me gaven om hen te helpen. Ik zond veel onderwijzenden en veel directe mededelingen in een poging hen te laten zien hoe ze met de dinos om moesten gaan en met hun eigen loskoppeling van de geest. De Lemuriërs konden dit niet aanvaarden. Ik bood ze een ander land aan waar ze rustig hun ontkenningen konden helen. Slechts een paar konden zich afdoende los maken van hun thuisland om ook daadwerkelijk te vertrekken. Ik bood veel manieren om te helpen maar de oordelen en de emotionele last in Lemurië waren dusdanig groot dat de hulp voor het grootste deel niet ontvangen, niet uitgevoerd, of niet herkend werd.

Dus toen ik niet leek te helpen met Goddelijke tussenkomst zoals die waar de Lemuriërs naar zochten riepen ze ten slotte om de Atlantiërs. Lemurië had gewild dat ik het voor hen deed. Zij waren nog niet klaar of niet in staat om de kracht van de wil te begrijpen, die in staat is de aanwezigheid van de geest te accepteren of te ontkennen. Zij realiseerden zich niet dat hoewel ik mijn deel zou kunnen doen zij ook een deel van de verantwoordelijkheid moesten dragen. De Lemuriërs hoopten dat de Atlantiërs de problemen voor hen op zouden lossen en toch veroorzaakten hun veroordelingen van de geest dat ze er van overtuigd waren dat de Atlantiërs zouden falen in het hulp geven net zo als ik had gefaald in het geven van de hulp die zij graag gezien hadden. De geest en de wil behielden beiden hun oordeel over de andere pool en namen een beeld van de ander waar, gebaseerd op dit oordeel.

Toen de Atlantiërs op het toneel verschenen voelden zij zich niet op hun gemak bij de emotionaliteit van de Lemuriërs. Het was precies wat ze zouden wilden ontvluchten bij een reïncarnatie in Atlantis en toch wilden de Atlantiërs oprecht helpen. Zij besloten de Lemuriërs zo snel en zo objectief mogelijk als ze konden te helpen, en dan zo snel mogelijk weer te vertrekken. Zij besloten dat de beste manier om dit te doen, het focussen was, van hun nieuw ontwikkelde kristalkracht in de nesten van de dino’s.

De Lemuriërs voelden instinctief bezwaar hiertegen wat door de Atlantiërs in de wind geslagen werd als bijgeloof. De wil voelde zich opnieuw door de geest ontkend en voelde dat hij alleen krachteloos toe kon zien hoe de koude, losgekoppelde en wetenschappelijke geest omsprong met de mislukkingen van de wil. De Atlantiërs zagen de Lemuriërs als overweldigd door niet gerichte emotie die de noodzakelijke visie en objectiviteit mistten om problemen op te lossen. Door de ontkenning van hun eigen wil en niet in staat zich re realiseren dat de geest hier oorzakelijk was, slaagden de Atlantiërs er ook niet in te begrijpen hoe de niet gerichte emotie, die buiten de liefdevolle acceptatie gehouden werd, zijn eigen afspiegeling creëerde in de dino’s. Het focussen van de kristalkracht verkleinde de dinosaurussen populatie maar tijdelijk, maar resulteerde direct in vulkaanuitbarstingen en aardbevingen die uiteindelijk Neurie deden zinken. Dit was wat de intuïtieve wil had gevreesd en het was opnieuw een ervaring die de oordelen tegen de geest weer meer leken te bewijzen.

Sommige Lemuriërs realiseerden zich aan de andere kant dat ze omdat ze zo’n magnetische wilskracht hadden, ze exact naar zich toe hadden getrokken wat ze vreesden. Deze angst zonder begrip leidde tot een substantiële toename van ontkenning van de wil en zijn krachten, zelfs onder hen die vroeger in de wil geloofden. Veel van deze angstige Lemuriërs incarneerden in Atlantis wat in de geest gepolariseerd was.

De Atlantiers gaven niet toe dat ze ook maar iets te maken hadden met het zinken van Lemurië, maar ze kwamen op het laatste moment terug naar Lemurië en boden iedereen die wilde aan mee te gaan naar Atlantis. De Lemuriërs ontvingen in Atlantis een verdeelde ontvangst en werden op een paar uitzonderingen na behandeld als randbewoners. Veel Atlantiërs wilden de Lemuriërs aanvankelijk helemaal niet opnemen en waren niet in staat de betrouwbaarheid van de informatie te accepteren dat het zinken van Lemurië verband hield met het gebruik van de kristalkracht.

De Atlantische ervaring van polarisatie in de geest was echter nodig omdat de geest toen der tijd de wil nog niet genoeg begreep om ermee in evenwicht te komen. De wil kan enkel reageren en kon dus niet het initiatief nemen tot het oplossen van de onbalans, enkel wachten op de ontwikkeling van de geest tot het punt waarop door de ervaring begrepen wordt. Zelfs de wezens die zich al realiseerden dat de geest en de wil in het hart in evenwicht moeten zijn, wisten toen niet hoe dat zou moeten ontstaan.

Zelfs degene op aarde die mij nog direct konden verstaan, konden de noodzakelijke informatie niet ontvangen, omdat ze zelf niet rustig genoeg waren om volledig en open te ontvangen. De aanwijzingen die ze ontvingen waren echter de aanwijzingen dat zij en degene die zij onderwezen klaar waren om te ontvangen.

Begrip kan niet ontstaan losgekoppeld van ervaring, begrip moet in een groeibeweging komen, daar ervaring een bodem creëert om het te ontvangen. Veel zielen hadden een overdosis gekregen in het begin, ze probeerden begrip te verzamelen zonder de noodzakelijke ervaring om het in te verankeren. Veel van deze zielen probeerden toen in te praten op hun wil, en hem te vertellen hoe hij zich moest gedragen in relatie tot het begrip dat de ziel dacht te hebben, maar dat was in werkelijkheid slechts door het denken ontvangen en had nog behoefte aan de ervaring van de wil om volgroeid te raken. De reactie van de wil was wantrouwen tegenover de geest omdat de wil zich overweldigd voelde door de ervaring die veel complexer was dan de ideeën van de geest hadden doen voorkomen en ook omdat de geest de ervaring van de wil ontkende en er schade aan toe bracht, daar bij acceptatie de visie van de geest in de werkelijkheid verankert zou kunnen worden.

Ik verlangde niet dat de door mij geschapen zielen moesten leren door zulke harde lessen als die hen door de laatste dagen van Pan en Lemurië gebracht werden, en toch moet iedere geschapen ziel verantwoordelijkheid nemen voor zichzelf en voor de kracht die hij heeft om zijn eigen realiteit te creëren.

De zich in de wil opstapelende last ten tijde van Lemurië veroorzaakte in de wil van velen het gevoel niet in staat te zijn iets te doen. Deze verlamming leek de Atlantische theorieën verder te doen toenemen dat de wil gedisciplineerd moest worden. De meeste Atlantiërs vingen aan hunleven puntsgewijs te bekijken als vervanging van het verlies aan richting door de wil. De mentale visie van de geest oefende druk uit op de rest van het wezen om te handelen. Er ontstond toen een algemeen oordeel dat de wil de geest tegen hield en dat de “lagere natuur” van af dan niet meer toegestaan moest worden invloed te hebben: De geest is gewillig maar het vlees is zwak”.

Het bestaan van Atlantis ging verder nadat Lemurië gezonken was en ze verkenden de rest van de wereld om te zien wat daar was. De vele variaties van mensen en dieren die ze in de wereld aantroffen in die tijd, fascineerden en verontrustten hen. De Atlantiërs hadden gekozen om zich te richten op het positieve en dus focusten zij zich bij het bestuderen van deze mensen alleen op hun fascinatie en negeerden ze hun ongerustheid.

Op dat moment waren er op aarde veel verspreide groepjes mensen die uit het land Pan gevlucht waren. Daar ieder groepje mensen Pan verlaten had toen zij zich er niet meer prettig voelden, had ieder groepje een verschillend verhaal over Pan, wat gekleurd was door hun reden van vertrek en hun legendes weerspiegelden dan ook hun eigen gezichtspunt. Onder deze groepjes troffen de Atlantiërs groepjes reuzen, groepjes kleine mensen, en groepjes dwergen aan. Sommigen hadden gedaantes die een mix waren van mensen en dieren zoals meerminnen, centauers en satyr’s. Sommigen van deze mensen waren hoog ontwikkeld en sommigen dusdanig gedeformeerd dat het de mogelijkheid voor het bewustzijn behoorlijk begrensde om genoeg aanwezig te zijn om uitdrukking aan zichzelf te geven.

De legendes, geloofssystemen en sociale structuren van deze mensen weerspiegelden hun eigen verwarringen en begrippen waarmee zij naar hun ervaringen op aarde keken. Door het bestuderen van al deze mensen kwamen de Atlantiërs heel dicht bij een volledig begrijpen van de historie van de aarde tot op dat moment. Als er geen ontkenning geweest was of als de Atlantiërs toen der tijd hadden geweten hoe ze los konden komen van ontkenning, zou het begrip dat ze toen door hun onderzoek kregen hen de mogelijkheid gegeven hebben om de volgende stap richting gelijkstromen te zetten, maar er was ontkenning en die werd niet begrepen.

De Atlantiërs hadden het idee om onder hun leiding de verspreide groepjes en hun verschillende beelden van de realiteit samen te brengen in een samenhangend verenigd geheel, wat bij zou dragen tot het bewustzijn van alles en het zou vergroten. Deze verschillende wezens waren nog niet klaar om met deze visie mee te kunnen gaan. Ontkenning in de vorm van vastgehouden emotionele last, wiens krachteloze onbuigzaamheid oordelen vast hield aangetrokken door hun eigen ervaringen, en aanwezigheid van ontkennende geesten met een liefdeloze essentie die de bestaande ontkenning weerspiegelden en vergrootten, deed iedere groep van alles vervreemden, behalve van hun eigen vernauwde gezichtspunt, inclusief de Atlantiërs.

De Atlantiërs wisten niet hoe ze dit tot een bereidwillig gelijkstromen met elkaar moesten brengen, hun eigen ontkenning maakte het hen onmogelijk het werkelijke proces wat dat mogelijk gemaakt zou hebben, te herkennen en te accepteren. En hoewel in sommige gevallen, enige Atlantiërs korte tijd de waarheid van waarachtig gebruik van de wil hadden ervaren, waren hun oordelen over de wil zo overweldigend dat dat veroorzaakte dat zij deze begrippen ontkenden door wantrouwen van de bron.

Dus kreeg de wil weer de schuld en werd beoordeeld als zijnde in oppositie tegen de geest. Onderstromen van frustratie, angst en boosheid groeiden achter deze oordelen en daar de Atlantiërs geen weg open lieten om deze gevoelens te begrijpen en hen liefdevol op een lijn te brengen, concludeerden zij tenslotte dat hen niets anders te doen stond dan de wil te overmeesteren. Hun eigen ontkennende gevoelens maakten hun actie krachteloos. Atlantis nam zijn toevlucht tot een demonstratie van de destructieve kracht van hun grote kristallen. Zij toonden foto’s van deze destructie aan de mensen die zich niet bij de Atlantische dominantie aan wilden sluiten en deze mensen voelden zich machteloos tegenover zo’n sterke druk en gaven hun weerstand op. Atlantis werd toen de onbetwiste leider van de wereld.

Als de Atlantiërs toen in staat waren geweest de wil te begrijpen, zouden ze gezien hebben dat de wil geen weerstand had tegen de visie, maar tegen de manier waarop de Atlantiërs hem probeerden uit te voeren. De wil wilde dat zijn gevoelens over zijn positie geaccepteerd zouden worden en dan zou hij klaar geweest zijn om de geest te ontvangen.

De geest voelde zich nog meer dan onzeker over het feit dat ze zo veel van de geest wilde na de overweldigende ervaring van gevangenschap en de daaruit voortvloeiende loskoppeling en de doodservaring. De geest had nog niet de noodzakelijke ontwikkeling om te herkennen wat hier oorzakelijk was en dus moest de wil weer wachten.

In veel gevallen waren de mensen die door de Atlantiërs ingelijfd en geleid werden beter af dan voor deze overheersing, behalve dat de behoeften van de wil niet geaccepteerd, begrepen en vervuld werden. Ontkenning van de wil nam toe op aarde en breidde zich over meer mensen uit; de wil voelde zich meer dan ooit door de geest overweldigd.

Aanvankelijk stond de wil het toe om gecontroleerd en begrensd te worden als tegenwicht voor zijn angst dat het in Lemurië uit de hand was gelopen. Gedurende deze eerste periode in Atlantis, werd er in alle levensaspecten een grote genialiteit bereikt. Alles wat de Atlantiërs aanraakten kwam voor hen tot leven. Hun aanraking was toen zo gevuld met het licht van de geest dat het de dingen liet leven op een manier die vandaag de dag zelden ervaren wordt op aarde en toch werd het grootste gedeelte van de wil helemaal niet door de geest geraakt en was hij nauwelijks levend. De expansie van de geest in Atlantis was grotendeels mogelijk gemaakt door de ontwikkeling van de magnetische energie van de wil in Lemurië, maar nog de geest nog de wil herkenden dit echt door de aan beide zijden aanwezige ontkenning. Reactie op de ontkenning veroorzaakte de tijdsvertraging en de reactionaire manier waarop de geest, de ruimte gemaakt door de wil, in vulde.

 In de middelste periode van Atlantis, bereikte de wil het punt waarop hij zijn oude last niet langer meer rustig kon houden. De controles van de geest hadden in de eerste periode van Atlantis de bedoeling een hulp te zijn om de controle niet te verliezen en een rustpauze voor de uitputting door de overweldiging. Nu probeerde wil, of hij het nu begreep of niet, weer te bewegen omdat het de natuur van de wil is om te bewegen. De beweging van de wil kon niet tegen gehouden worden als manier om te veel ongericht bewegen in het verleden in balans te brengen. De wil begon zich weer te roeren als deel van het proces van evenwicht zoeken.

Gevoelens en verlangens die de Atlantiërs dachten te hebben gedisciplineerd en uit zichzelf verfijnd en geëvolueerd begonnen zich weer te roeren. Veel Atlantiërs begonnen in deze tijd meer uitdrukking te geven aan hun seksualiteit dan dat ze dat in de voorliggende periode hadden gedaan. Er rees weer een conflict in hen aangaande moraal en een correcte spirituele benadering. Twistpunten tussen individuen namen toe. Sommige mensen begonnen uitdrukking te geven aan wat ze werkelijk voelden. In anderen begon de wil meer invloed te krijgen op de manier waarop zij hun leven benaderden.

Keurige schema’s en ordelijke procedures braken af als mensen een beetje meer gingen doen wat ze graag deden in plaats van wat hen gezegd werd dat ze verondersteld werden te doen. Velen in Atlantis die deden wat ze wilden doen verzonnen redenen waarom ze verondersteld werden dat te doen of waarom ze het moesten doen. Dit was een afsluiting van de opening naar acceptatie van de wil. Het gebrek aan eensgezindheid tussen de geest en de wil deed hen voelen dat wat zij wilden doen iets anders was dan wat ze verondersteld werden te doen.Het conflict tussen plicht en verlangen maakte ruimte voor het toenemen van het schuldgevoel. Schuldgevoel is de angst dat de geest de wil gaat vertellen dat hij zich anders zou moeten voelen dan wat hij voelt. Met het schuldgevoel nam de sociale onenigheid toe en de ontkenning bereikte een nieuw hoogtepunt in Atlantis.

De spirituele aanwezigheid in Atlantis had gezien dat toen de wil ruimte had gemaakt in Lemurië, die ruimte gevuld was geworden met de ontkenning van de geest. DE Atlantiërs hadden daarvoor een diepe angst en oordeelden dat het de natuur van de wil was om de geest te ontkennen. Zij hadden niet voldoende begrip om de realiteit die dit angstvolle oordeel creëerde te veranderen. Atlantiërs geloofden dat controle van de wil essentieel was en dat als de wil niet ondercontrole was, hij alles zou vernietigen. Zij wisten niet dat evenwicht de aanwezigheid van de geest in dezelfde mate zou doen toe nemen als de geopende ruimte.

Hoe meer de Atlantiërs de wil beschouwden als iets wat de geest zou ontkennen, hoe meer ze deze realiteit voor zichzelf creëerden op deze manier; de geest is de oorzakelijke energie. Hoe meer de geest de wil ontkende hoe meer de wil gevuld werd met ontkenning en dus kon zijn reactie op de geest geen hulp maar enkel ontkenning inhouden. De geest echter, schuldig aan zijn overweldigende aanvangservaring bij binnenkomst op de aarde, geloofde dat hij de wil moest ontjennen om zelf niet ontkend te worden. In Atlantis betekende dit dat de wil alleen kon bewegen binnen de grenzen die de geest toestond. De wil voelde dat alleen bepaalde delen van hem voor de geest acceptabel waren. De geest bevestigde dit door de wil in die delen geen licht te geven. De wil had de gevoelens die hij had over de ervaring op aarde, of de geest ze nu wel of niet accepteerde. De geest ontkende deze gevoelens omdat ze niet goed voor hem voelden. De manier waarop de geest deze gevoelens van de wil vermeed was door ze geen bewegingsruimte te geven om tot uitdrukking te komen. De wil kon daardoor zijn gevoelens niet verwerken. De geest geloofde dat als hij de wil geen bewegingsruimte gaf, de wil niet zou kunnen bewegen in de gebieden die niet goed voelden voor de geest en er geen uitdrukking aan kon geven.

Toen de wil zich in de midden periode van Atlantis weer begon te roeren reageerden de sterk ontkennende Atlantiërs met meer controle, reglementen, discipline en met druk uitoefenen op meer aanpassing. Toen de wil in Atlantis voelde dat hij zoveel mogelijk emotionele last vasthield als maar mogelijk was, probeerde hij zich te gaan bewegen. Toen de wil ontdekte dat deze beweging ontkend werd en hij geen bevrijding ervaarde door zich direct uit te drukken, moest het fysieke lichaam vasthouden wat het emotionele lichaam niet meer kon. Toen het fysieke lichaam niet langer kon onderdrukken wat het emotionele lichaam niet tot uitdrukking mocht brengen, probeerde het fysieke lichaam het op een fysieke manier te laten bewegen. Daar het fysieke lichaam geen ruimte kreeg om de last af te gooien die hij vast hield werd ziekte de enig mogelijke expressie die hij had om zichzelf te verhelderen.

Daar ontkenning van de wil doorging in de midden periode begon de gezondheid van de Atlantiërs af te brokkelen. In plaats van ziekte de ruimte te geven om tot uitdrukking te komen en hem zijn verhaal van niet in evenwicht zijn te laten vertellen zodat er evenwicht gevonden zou kunnen worden, werd er snel een uitgebreide medische wetenschap ontwikkeld om deze nieuwe sabotage van de wil te bestrijden. Chirurgie en pijnstillers werden ontwikkeld om symptomen te onderdrukken. Medische behandeling en behandeling van krankzinnigheid werden door het emotionele lichaam ervaren als bestraffend en onderdrukkend.

Het idee van het wegsnijden van een ziek lichaamsdeel en het weggooien ervan is niet echt een vooruitgang op het offeren van mensen. Beide benaderingen gaan ervan uit dat een deel kan worden opgeofferd voor het heil van het geheel. In beide gevallen kan begrip evenwicht brengen, voordat er zulke drastische maatregelen nodig zijn. Als een deel van het lichaam ziek is dan is er iets wat zijn vermogen om licht te ontvangen in de weg staat. Wat de geest ontkende in Atlantis kreeg zijn voedende licht niet. Toen de geest de helderheid blokkeerde waar de ziekte voor had kunnen zorgen, gingen lichaam en wil zich beiden wanhopig voelen Deze wanhoop voerde Atlantis naar zijn derde en laatste periode. Hoe meer de geest probeerde de wil te controleren hoe meer angst de wil voelde. De wil was bang dat hij zichzelf niet meer helder zou kunnen krijgen als de geest het niet toe zou staan en de wil kon niet voortdurend voelen wat hij voelde zonder bevrijding. De wil voelde zich ontkend, overweldigd en onderdrukt naast zijn vermogen om te accepteren. De wil kreeg niet de ruimte om te bewegen en leven is bewegen. De wil voelde dat hij zo gedood werd door de geest en in werkelijkheid was de geest dit met zijn wil aan het doen.

De wil kan niet leven tenzij hij beweegt. Als de wil beweegt, maakt hij ruimte. Als de ruimte open is moet iets hem gaan vullen. Als de geest die leven is de ruimte niet vult, dan vult ontkenning de ruimte. Als de geest voorwaardelijk de ruimte vult dan vult een mix van licht en ontkenning de ruimte. Ontkenning is niets. Als niets de ruimte vult, sluit de ruimte zich. Als dit gebeurd wordt het de ervaring van de wil, de ervaring van het zich voor niets openen of zelfs erger, zich openen om te ontvangen en dan de geest ontvangen die hem weg drukt. De wil had zich geopend om licht te ontvangen en ontving niets. Niets heeft geen bewustzijn, geen licht en geen beweging. Het is dood. De wil die niet in staat is te bewegen voelt zich overweldigd door de dood en wordt wanhopig. Dit is wat de Atlantiërs weerspiegelden voor zichzelf in zijn laatste periode.

De wil moet bewegen en de geest moet zijn ruimte vullen met licht. Geen enkele grote hoeveelheid druk, kracht of een opgelegde manier zal deze ruimte op de juiste manier vullen. In de laatste periode van Atlantis, manifesteerde de wanhopige wil zichzelf op iedere manier die hij ook maar kende. De oude last van de wil probeerde zich als een gek te bevrijden. Hoe meer hij probeerde te bewegen, hoe harder hij geslagen werd met de ontkenning die hij al bij zich droeg. Iedere poging die hij deed om zich te bevrijden die geen acceptatie ontmoette bij de geest, werd tegemoet getreden met een toenemende ontkenning. Dankzij de ontkenningen, werden de pogingen van de wil om zich te bevrijden beantwoord met meer controles en vergeldingsacties door hen die nog probeerden vast te houden aan het geloof dat controle van de wil absoluut noodzakelijk was. Deze mensen probeerden naar de actie van de wil te kijken als een extra bewijs dat de wil de geest ontkende en zich ertegen verzette.

De wanhoop van de wil kwam tot uitdrukking in veel sociale manifestaties. Toenemende druk op de wil veroorzaakte dat de wil in velen, door de controle van de geest heen brak en tot uitdrukking kwam op een verschrikkelijk ongecontroleerde manier. Deze wanhopige poging van de wil om zich van zijn oude last te bevrijden maakte dat de persoon tijdelijk overgenomen werd, het leek erop dat hij overgenomen werd door iets of iemand anders. Vaak was de scheiding tussen geest en wil zo ernstig dat het erop leek dat een vreemde de normale geest georiënteerde persoonlijkheid had overgenomen. Velen konden zich niet herinneren wat ze tijdens deze uitbarstingen hadden gedaan.

Het gebrek aan eensgezindheid tussen wil en geest kwam op grotere schaal in de maatschappij tot uitdrukking. Oorlogen braken uit in de verder afgelegen gebieden. Wanorde, burgerlijke ongehoorzaamheid en misdaad namen toe in Atlantis zelf. Velen stierven aan terminale ziektes en velen stierven een langzame pijnlijke dood, als ontkenning beetje bij beetje in hen toe nam. De ontkenning van de liefhebbende essentie was zijn laatste fase voor de dood aan te ondergaan. Ontkenning in Atlantis had zo veel van zijn energieveld buiten de liefhebbende essentie geplaatst, dat de liefhebbende essentie die ontkend was en zo buiten de liefde gehouden, niet kon helpen maar vermengd raakte met de onvoorwaardelijke ontkenning die buiten de liefde staat.

Ontkenning die geen liefhebbende essentie had vond toen een manier om zijn aanwezigheid in Atlantis te manifesteren. De wil wilde dat niet en toen hij de aanwezigheid van deze ontkenning ervaarde en zijn angst voelde bij het onder ogen zien van zijn eigen complete ondergang, veroorzaakte dat een uithaal in de richting van de geest en verkreeg hij hoe dan ook zijn aandacht. De wil kon de liefdeloze ontkenning die hij geraakt had niet laten gaan of ervan weg vluchten, tenzij hij alle emoties die hij voelde, kijkend naar zijn situatie, kon uiten. Deze emoties moesten zichzelf zo verhelderen dat hun magnetische betrokkenheid bij de ontkenning zou verdwijnen. Dit werd niet begrepen in Atlantis.

De aanwezigheid van liefdeloze ontkenning manifesteerde zich destructief in Atlantis omdat deze ontkenning geen licht kan ontvangen. Als het licht er rond omheen toeneemt, zal hij zich van het licht terug trekken maar zich niet openen om het te ontvangen. De Atlantiërs richten zich alleen op het positieve. Zij geloofden dat de duisternis zou verdwijnen door zich alleen op de lichtzijde van alles en iedereen te richten. Zij keken niet echt naar de duisternis, ze probeerden hem met licht te verdrijven. Alles moet gezien en geaccepteerd worden zoals het werkelijk is om het volledig te begrijpen. Weten wat iets is, is noodzakelijk om er op de juiste manier mee uit de voeten te kunnen. Atlantiërs realiseerden zich niet dat zij ontkenning die licht zocht moesten scheiden van ontkenning die weerstand bood aan licht. Zij realiseerden zich ook niet dat ze ontkenning niet zo eenvoudig maar even weg konden duwen, maar daar en tegen moesten weten hoe datgene los te laten wat zich terug moest trekken van het zich uitbreidende licht en dat wat zich wil openen en ontvangen, vullen met licht en het omhullen.

Mensen in Atlantis hadden weinig of geen bewustzijn van de rol die ontkenning speelde. In plaats van de pogingen van de wil om zichzelf te bevrijden te accepteren en naar begrip toe te groeien, bleven veel Atlantiërs pogingen doen de wil verder te ontkennen. De maatschappij ondersteunde dit gezichtspunt van de wilsontkenning door te doden, te martelen, gevangen te zetten, te verdoven, op te sluiten in ziekenhuizen of het op een andere manier straffen van andersdenkenden in Atlantis die probeerden hun wil te bevrijden. De wanhoopsdaden waartoe sommige willen de toevlucht namen in de laatste Atlantische periode werd door veel geesten gezien als afdoende bewijs dat drastisch gerichte vergelding en controle van de wil werkelijk noodzakelijk waren. Liefdeloze ontkenning speelde hier ook een rol bij de toename van de onderdrukking in deze mate en door een doof oor te bieden aan het gezichtspunt van de wil. De angst van de wil dat zijn pogingen om zich te bevrijden alleen in een verdere ontkenning van de wil zouden resulteren drukte zichzelf in de realiteit uit.

Tegen het einde van Atlantis, verlieten tal van mensen het land, die werkelijk zochten naar evenwicht met de moederenergie en door mij geleid vonden zij de oost Amerikaanse Indianen culturen. Deze mensen moesten nog wat uit balanceren en veel van hen zetten zich af tegen de technologie en andere aspecten van heit Atlantische bewustzijn, dat zij beoordeelden las zijnde een belangrijk deel van de disharmonie. In werkelijkheid waren geen enkele van deze manifestaties zo erg het probleem als het bewustzijn wat hen toonde in een toestand van uit evenwicht zijn.

De laatste afspiegelingen van deze onevenwichtigheden in Atlantis was de overbelading van de grote kristal. Deze overbelading was nog een andere uitdrukking van de pogingen van de geest om zichzelf uit te breiden zonder zich aan te sluiten bij het vermogen van de wil om het te ontvangen. De grote kristal was belast met meer energie als hij kon bevatten. De ontlading van deze buitensporige energie manifesteerde zich als een ongerichte kracht die buitengewoon veel schade toebracht aan de aarde en zelfs resulteerde in aardbevingen die na een lange tijdsperiode Atlantis deden zinken. De destructieve energie die deze vorm in Atlantis aannam was te danken aan de aanwezigheid van ontkenning.

Zelfs toen hun land aan het zinken was, ontkenden veel Atlantiërs nog dat er een verband bestond tussen dat wat zij geloofden, de manier waarop ze hun geloof hanteerden en de problemen die zich in Atlantis voordeden. In wezen intensiveerden deze Atlantiërs de splitsing tussen geest en wil verder door hun overtuiging te handhaven dat hun geloof correct was en dat de reden waarom hun geloofssysteem niet succesvol was, een gebrek van de wil was. Sommigen van deze mensen konden vluchten uit hun zinkende land en gingen naar wat de buitengebieden van Atlantis geweest waren om daar hun manier van leven voort te zetten. Egypte, Baskenland, Perzië en in feite alle landen die zo plotseling vooruitgang in hun ontwikkeling leken te maken, konden dat doen omdat de Atlantiërs zich daar vestigden toen hun land aan het zinken was.

Veel meer mensen stierven in Atlantis door de aardbevingen en de overstromingen. De angst van de geest dat de wil het zou ontkennen had ook een destructieve manifestatie in de realiteit. De oordelen die iedereen vormden in de laatste dagen van Atlantis waren zowel tegen de geest als de wil gericht. Sommigen neigden richting de ene en anderen richting de andere pool. De werkelijkheid is dat geen van de polen ontkend kan worden zonder dat er ontkenning van de andere poll plaatsvindt. Deze oordelen zijn nog steeds aanwezig en zij hebben de genialiteit van de huidige samenleving doen afnemen.

Niettemin wilden veel Atlantiërs, ondanks de ervaring die hun oordeel aantrok, een nieuwe benadering proberen, zodat de huidige samenleving hoofdzakelijk Atlantisch georiënteerd is. Degenen die in de huidige samenleving gediscrimineerd worden hadden voor het grootste deel een Lemurische benadering of hebben ten minste een neiging in die richting.

Er zijn zo veel oordelen ontstaan in de aardse ervaringen die in staat zijn gesteld te blijven bestaan door niet bevrijde emoties, dat het onmogelijk is om een lijst te maken van al deze oordelen. Het is onmogelijk alle belangrijke kernpunten op te noemen. Maar het voornaamste kernpunt van de oordelen in Atlantis was dat verlies van controle erg gevaarlijk is en dat het uitdrukking geven aan de wil chaos brengt. Deze oordelen houden ook in: De wil is van nature ongehoorzaam aan de wil en moet gedisciplineerd, gecontroleerd en onderdrukt worden; De wil moet geen ruimte krijgen om zich uit te drukken omdat hij destructief is; DE bijdrage van de wil aan de schepping is in conflict met de visie van de geest; Het begrip ontvangen door het intuïtieve deel van de wil kan niet vertrouwd worden; De wil is verantwoordelijk voor de dood en de geest kan daar niets aan doen behalve er boven uit rijzen en het achter zich laten; De wil is eigenlijk nooit bedoeld om een deel van de schepping te zijn.

De huidige aanwezigheid van Atlantisch en Lemurisch bewustzijn op aarde kan je de nog vast gehouden oordelen uit die tijd laten zien. De enorme overvloed aan informatie die naar voren gebracht zou kunnen worden over het verleden kan niet gegeven worden binnen het bestek van een boek. Deze verhalen hebben wat informatie naar voren gebracht die uitgebreid moet worden door het individuele geheugen. Het proces van bevrijding van je eigen wil zal het de ruimte geven om zijn verhaal te vertellen en zal ook je ontvangstcentra verhelderen om het gezichtspunt van de geest beter te zien.

 

 

DRUGS

 

Ik ga het nu, dat lijkt misschien zo, over iets anders hebben en wat vertellen over het gebruik van drugs. Het is echter niet iets heel anders, daar drugs al door mensen gebruikt werden sinds het oorspronkelijke verlies van bewustzijn op aarde in het land Pan. Sinds die tijd hebben mensen drugs gebruikt om de scheiding tussen geest en wil te vergroten, zelfs tot aan de uiterste grens van de dood toe, om te vluchten voor de gevoelens en het bewustzijn wat ze niet wilden accepteren, maar ook om de scheiding te helen en om de gevoelens en het bewustzijn terug te vinden wat ze meenden kwijt te zijn.

Er moeten wat dingen over drugs duidelijk gemaakt worden. Drugs kunnen helpen om de weg te wijzen, maar ze kunnen niet de weg voor je gaan. De persoon die ze gebruikt moet weten hoe ze hem kunnen helpen. Ze zijn geen hulp als je er afhankelijk van wordt. Ze zijn geen hulp als je wat je opgestoken hebt via de drugs niet innerlijk gebruikt om je bewustzijn zelf te verbeteren.

Als de drug je helpt, haalt hij je uit je huidige gevangenis en laat je meer zien dat je kunt worden opgenomen in je bewustzijn. Drugs hebben vandaag de dag veel meer schade aan mensen toegebracht dan dat ze hen geholpen hebben. Drugs zijn tot nu toe verraderlijk gebleken door hun vermogen grip te krijgen op degene die ze gebruikt. Ieder oordeel wat er zit over drugs heeft effect op de ervaring die ontstaat bij gebruik. Als iemand geloofd dat hij de drug nodig heeft, dan heeft hij hem nodig. Als men geloofd dat een drug noodzakelijk is om high te worden of dat pijn niet verdragen kan worden zonder drugs zal het oordeel de realiteit creëren. Drugs hebben een plek net als alle andere dingen. Soms is bevrijding van pijn noodzakelijk; soms helpt uitbreiding van bewustzijn, maar voor velen is drugsgebruik een gewoonte geworden. In deze gevallen is de wil niet in staat met de drugs om te gaan.

Drugs zijn stoffen die voor de wil moeilijk te elimineren zijn, vooral als de wil ondermijnd is en de wil van iedereen is ondermijnd op aarde vandaag de dag. De toename van wat de drugs in het lichaam achterlaten wordt gevoeld als verminderde gevoeligheid en uiteindelijk als een storing in het zenuwstelsel wat het bewustzijn en de gevoeligheid aanzienlijk belemmerd. De drugs dosis moet dan verhoogd worden om een zelfde effect te hebben. Dit vergroot weer de hoeveelheid reststof waardoor er wederom behoefte is aan een hogere dosis.

Dus wees voorzichtig met het gebruik van drugs. Als je wil zich wil herstellen zijn drugs niet wat zij lijken te zijn. Meer niet dan wel wordt het uitbreiden van het bewustzijn waar de mensen naar zochten door gewoonte en de tijd, een verminderd bewustzijn, wat ze wilden transcenderen door het gebruik van drugs. De afgestemde wil, wil waarschijnlijk geen drugs, maar niets moet volledig uitgesloten worden. Ik wil er echter de nadruk op leggen dat gebruik van drugs een verraderlijk pad kan worden omdat ze je precies kunnen brengen waar je niet heen wilt.

Een om verder begrip vragende vermelding is dat het niet de bedoeling is dat mensen voor elkaar gaan beslissen over het al of niet gebruik van drugs. Als sommige mensen oordelen dat drugs schade aanrichten, hadden ze gelijk over hun eigen ervaring, maar de vorm van een oordeel is niet nuttig. Meer dan de pijnstiller of de drug is het het bewustzijn dat het gebruikt wat de bepalende factor is. Drugs kunnen niet gebruikt worden om je eigen ontkenningen te bevorderen of om te proberen iets permanent te negeren dat zo overweldigend leek op het moment dat het gebeurde zonder het later bevrijd te hebben. Je moet weten wat je doet en waarom je het doet en bereid zijn ze zo snel mogelijk te accepteren, als de drugs je kunnen helpen te ontsnappen aan pijn of verdriet.

Veel mensen hebben een verward, leeg gevoel dat ze op deze manier ook proberen te vermijden. Sommige mensen verbergen en negeren symptomen met drugs totdat de lichamelijke klachten zo veel omvattend zijn geworden dat ze zelfs chirurgisch ingrijpen nodig hebben. Zelfs anesthesie voor operaties kan resulteren in het uiteindelijk beide moeten accepteren, de pijn van de operatie en de pijn van de afwijzing die gevoeld wordt door het deel dat er van jou niet bij mocht horen met de boodschap van zijn symptomen gaan accepteren. Anesthesie is slechts een tijdelijke ontsnapping.

Niets blijft ongevoeld als je volledig en ieder moment aanwezig bent bij jezelf. Ieder stukje waarin je onbewust was bevat gevoelens die je als je kunt moet accepteren. Onbewustheid is het antwoord op niet in staat zijn iets te accepteren of te kiezen iets niet te accepteren terwijl het gebeurd. Verantwoordelijkheid voor afsplitsing en ontkenning moet zo snel als de betrokken geest ertoe in staat is genomen worden. De wil en het lichaam herinneren zich de pijn van de operatie en al het andere dat ervaren is en kan zich dat van leven tot leven herinneren. En dus zal alles op een bepaald moment naar voren komen om gezien te worden en een geaccepteerde plek te krijgen. Zelfs het verlies van de herinnering aan recente vorige levens en langer geleden ervaringen in Pan, Lemurië en Atlantis is gebaseerd op ontkenning. Als je drugs gebruikt, gebruik ze dan met dit weten in je achterhoofd als je kunt, en niet om je eigen ontkenning te laten toenemen.

 

 

BEGRIPPEN OVER ONTKENNING

 

            Verschillende soorten zielen houden van verschillende situaties en samenlevingen. Er ontstaat geen probleem als niemand iemand ertoe dwingt om te leven op een manier die niet verenigbaar is met zijn eigen natuur. Lemurië en Atlantis hadden beiden problemen door de splitsing van de geest en de wil, maar ze hadden beiden ook problemen door alle verschillende soorten zielen die in deze maatschappijen leefden, die het leven niet op dezelfde manier benaderden. Minderheden hebben een plek nodig waar ze vrij zijn om te doen waarvan ze voelen dat het goed is voor hen om te doen. Als dit onmiddellijk angst in het denken brengt dat mensen ongecontroleerd worden, moet je je realiseren dat jij dat oordeel bij je draagt. Sinds het begin van de aarde is de maatschappij gebouwd op ontkenning en mensen hebben de ervaring nog niet van een maatschappij zonder ontkenning.

            Een samenleving kan gebaseerd zijn op een samengaan van geest en wil in evenwicht in het hart. De samenleving gaat in de komende paar jaar veranderen zodat geest en wil zich vrij kunnen uiten vanuit het hart. Deze transformatie is net zo goed mogelijk als de transformatie van het lichaam met het bewustzijn. Als je je wil opzij hebt gezet en iets catastrofaals hebt ervaren, moet je wil de mogelijkheid hebben in dit leven te transformeren of naar het volgende te gaan. Alles wat je heel maakt is getransformeerd; de definitie van genezing moet uitgebreid worden met; de terugkeer van jezelf naar je volledige bewustzijn en al de afscheidingen herstellen in jezelf en tussen jou en mij.

            Omdat ik overal en alles ben, is door velen gedacht dat deze scheiding gewoonweg een illusie is. Op een bepaalde manier is het een illusie maar het wordt op twee manieren gebruikt die ik hier zal verduidelijken. Het ene idee is dat men er van overtuigd was dat ik helemaal niet bestond en handelde alsof er in werkelijkheid een succesvolle afsplitsing was geweest van de bron en van alle willekeurige delen van het zelf die niet geaccepteerd zijn. Een andere benadering van deze zelfde illusie is volhouden dat er helemaal geen afsplitsing gaande is. Beide uitgangspunten bevatten wat waarheid en ontkenning. Ik kan buitengesloten worden en mijn licht kan tot bijna niets gereduceerd worden en in sommige gevallen zelfs tot niets meer. Ik ben echter wel aanwezig als verdichte vormen. Door geen licht te herkennen in zulke verdichte vormen, hebben sommige zielen zichzelf ervan overtuigd dat ze aan mij ontsnapt waren. Anderen die van hetzelfde standpunt uitgingen, hebben zichzelf ervan overtuigd dat ze bij me waren door alles te herkennen als een vorm van licht.

Er is niets mis met beiden tenzij er een verborgen ontkenning aanwezig is, de ontkenning van de het ontkennen van de echte gevoelens. Ik zeg dat er hier in de meeste gevallen verborgen ontkenning is. Mijn energie heeft een grote verscheidenheid aan vormen. Verschillende zielen accepteren mij op verschillende manieren en met een verschillende intensiteit. De verborgen ontkenning is of mij of het zelf. Sommige zielen die mijn aanwezigheid hebben ontkend op aarde willen werkelijk niet dat ik er ben en hebben een illusie gecreëerd waarvan ze volhouden dat het de realiteit is. Sommige zielen ontkennen mijn aanwezigheid zodat ze hun gevoelens mij aangaande kunnen negeren. Dit is een manier om hun eigen angst, boosheid en andere gevoelens die ze tegenover mij hebben te ontkennen.

            Sommige zielen die mij in alles herkennen hebben hun eigen gevoelens over de vorm ontkend. Alles is niet hetzelfde, anders zou ik de materie niet in zo veel verschillende vormen hebben uitgedrukt. Vorm is niet iets om te ontkennen. Veel zielen die zeggen dat het niet uit- maakt hoe ze me ontvangen hebben hun eigen gevoelens ontkend over het feit dat ze me niet begrensd zouden willen zien tot de huidige realiteit op aarde, maar dat ze me ook aanwezig willen hebben zodat ze me kunnen horen in woorden, zien in licht, aanwezigheid voelen van een warme onvoorwaardelijke liefde en ervaren als de kracht om zichzelf en hun levens op aarde te transformeren. Dit is geen fantasie die na de dood plaats vind, het is echte realiteit die nu ook kan gebeuren. Het is iets wat je in je eigen zijn terug kunt vinden als je dat wilt. Het is ook niet iets wat te moeilijk is om te doen, maar het zal meer inhouden dan dat je eerst dacht dat het zou zijn. De reis naar je volle bewustzijn is de meest opwindende reis die je zou kunnen maken. Terwijl ik dit zeg realiseer ik me volledig dat alles wat je doet een deel van je reis is en toch zijn sommige routes directer dan anderen.

            Terwijl Ik dit zeg wil ik erop wijzen dat energetische variaties in vorm door sommigen illusies genoemd worden. Degene die dit zeggen accepteren of begrijpen de vorm niet helemaal en of ze zich dat nu realiseren of niet, hebben een oordeel over mij. Hun oordeel is dat ik de illusie heb gecreëerd van iets gecreëerd te hebben; dat alles nog hetzelfde is en het nooit zal veranderen. Dit is ook een oordeel over de ervaring. Het is iets wat je niet te licht op moet vatten. Oordelen over mijn schepping en de ervaring ervan is een oordeel over mijn evolutionaire proces en trouwens ook over dat van jezelf. Dit is een oordeel dat je zult gaan ervaren als je het vast houdt in plaats van mij te gaan ervaren. Verwerping van mijn schepping is mogelijk maar dit zal dan je eigen ervaring worden en niet de ervaring van mijn schepping in het algemeen.

            Veel zielen hebben deze oordelen opgebouwd zonder zich te realiseren wat ze werkelijk aan het doen waren en het steeds opnieuw aan het doen zijn door hun ware gevoelens van gebrek aan acceptatie van zichzelf, anderen en de schepping te negeren, en zo hun gevoelens verbergend in het geloof dat “Alles illusie is”. Ik moet dit noemen omdat het zo wijd verspreid is op aarde Veel mensen die zeggen mij te accepteren, accepteren mijn gedaantes niet echt maar accepteren me alleen als licht. Anderen die zichzelf buiten de wereld van de vormen terug vinden dat ze mijn intense aanwezigheid als licht niet missen omdat ze mij als vorm accepteren. De gespletenheid t.o.v. mij is een deel van de afscheidingsillusie van de aarde. Het is ook een echte illusie daar bijna niemand nu op de aarde in staat is zijn fysieke lichaam te versnellen totdat het licht wordt. Sommige zielen geloven dat zij het probleem van dit vermogensverlies opgelost hebben door te zeggen dat het niet eigen is aan het fysieke lichaam om in licht te veranderen omdat het fysiek is en bedoeld is compact te zijn. Ook dit is een oordeel en geen echt begrijpen. Alle energie is bedoeld vrij te zijn. Het lichaam is alleen bedoeld fysiek te zijn als het dat wil zijn. Velen hebben hier de vergissing gemaakt dat omdat het lichaam fysiek is het dat ook wil zijn. Dit zou in feite waar zijn als alles gestroomlijnd was.

            Sommige zeggen dat het hoe dan ook niet mogelijk is om buiten de stroom te zijn. Dit is in werkelijkheid een manier waarop veel zielen het gevoel negeren van angst en paniek wat ze eigenlijk diep in zichzelf in een staat van ontkenning houden. Gemis aan het op een lijn liggen met het zelf en met mij is op dit moment voor veel zielen realiteit op aarde. De illusie is dat er niets kan gebeuren om het te laten veranderen, wat je ook doet. Dit is een belangrijke manier waarop zielen dingen weg geredeneerd hebben, die als ze het voelen toegelaten zouden hebben, te overweldigend geweest zouden zijn om te accepteren. Dit wordt ontkenning genoemd.

            Als je niet kunt accepteren wat je overkomt omdat het te overweldigend is en je jezelf in plaats daarvan verteld dat het niet werkelijk gebeurd, open je de weg voor oordelen, misverstanden, illusies, emotionele blokkade en al het andere wat nu opgehelderd moet worden op aarde. Ontkenning ontstaat als je je eigen ervaring niet accepteert.

            Deze ontkenning is door de tijd op aarde toegenomen. In het begin werd er gedacht dat de ontkenning nog niet zo omvangrijk was. Het begon met de ontkenning van gevoelens omdat er over sommige gevoelens geloofd werd dat ze minder aangenaam waren dan anderen. Als deze gevoelens opkwamen, begon men ze te negeren, en werden ze niet geaccepteerd en tot uitdrukking gebracht. In het begin werd er niet eens gedacht dat dit ontkenning zou kunnen zijn. De gevoelens werden niet door en door begrepen toen en velen dachten dat gevoelens dingen waren die je zowel niet als wel kon accepteren net als andere ervaringen geaccepteerd konden worden of niet. Gevoelens zijn niet iets uiterlijks zoals andere ervaringen. Veel zielen raakten verward op dit punt en verwierpen de gevoelens die ze niet graag hadden. Dit was hetzelfde als een deel van zichzelf verwerpen. Verwerping van een deel van het zelf is niet mogelijk zonder het later weer terug te vorderen.

            De toename van ontkenning heeft voornamelijk op deze manier plaats gehad, liever dan ervaringen die niet goed voelden te verwerpen, verwierpen veel zielen in plaats daarvan hun gevoelens bij deze ervaringen. Gevoelens zijn alleen reactief. Zij zijn niet de veroorzaker van een onaangename ervaring. Gevoelens zijn enkel reacties van de wil op wat de geest aan het doen is. Veel zielen die de reactie van de wil niet aangenaam vonden, overschreeuwden hun wil en ontkende de juistheid van zijn reactie. Onder alle zielen vind men het hele scala aan mogelijkheden van geen ontkenning tot complete ontkenning van de wil, van minimale ontkenning tot massale ontkenning van alles. Ervaringen overweldigden zielen omdat ze hun gevoelens niet toestonden hen uit situaties te halen die ze niet konden accepteren.

            Er was hier nog een ander misverstand aanwezig bij veel zielen en dat was dat ze hun eigen grenzen moesten negeren en alles moesten ervaren omdat ik dat deed.Degene die dit probeerden hadden een andere misvatting over de tijd. Ze waren er nog niet klaar voor. Sommigen ontkenden dit door te zeggen,”tijd is een illusie”. Dit nu is een ontkenningspatroon. Sommigen hebben dit patroon door verwarring en misvattingen en anderen omdat ze voelen dat ze zo de realiteit van hun ervaringen kunnen negeren. Nogmaals de intentie is de bepalende factor en sommige zielen ontkennen zelfs dat hun intentie is watt het werkelijk is. Weer anderen ontkennen ooit geoordeeld te hebben en nog anderen ontkennen dat ze met enige niet begrepen zaken zitten.

            Ontkenning is niet moeilijk te beëindigen als je je eenmaal realiseert dat je het hebt en herkend wat je ontkend. Ontkenning is doorgaans effectief of niet. Als ontkenning effectief, dan weet je niet dat je het hebt; je zult ervan overtuigd zijn dat je ontkenning realiteit is. Op het moment is ontkenning op grote schaal aanwezig op aarde en ik moet daar op wijzen. Het is werkelijk zo dat als je eenmaal kontact gemaakt hebt met enkele van je eigen ontkenningen je het gemakkelijker zult vinden om de anderen te herkennen.

            Ontkenning op aarde moet opgehelderd worden. De realiteit van de aarde gaat spoedig veranderen op een manier dat het onmogelijk wordt ontkenning te behouden als je op aarde blijft. Als je de ontkenning nog niet wilt bevrijden kun je daarmee op een andere planeet door gaan. Een planeet heeft het recht om te zeggen wie erop mogen leven en de aarde heeft er voor gekozen om de ontkenning op te helderen. De aarde heeft het verlangen terug te keren naar het eigen beeld van zichzelf en dat is inderdaad het tafereel van het land Pan. Dit kan echter niet gebeuren als er mensen op aarde leven die zich tegen dat beeld verzetten. Ik moet je laten besluiten of de aarde voor jou bestemd is of niet. Ik zal niet wachten om de zielen, die mij al aangegeven hebben niet hier te willen blijven, te verwijderen, maar ik heb een beslissing nodig van veel zielen die nog niet besloten hebben. Ik kan dit eigenlijk al allemaal zien, maar ik wil dat de betrokken zielen hun verantwoordelijkheid nemen. Ik wil ook dat iedereen die op aarde wil blijven er mee instemt zijn persoonlijke ontkenning te beëindigen en het zelf totaal te accepteren.

            Je moet met jezelf beginnen en een onvoorwaardelijke acceptatie scheppen voor hoe het werkelijk is om jou te zijn. Je moet echter een volledig betrokken intentie hebben om ontkenning te beëindigen en al de scheidingen van het bewustzijn die dit veroorzaakt hebben te herstellen. Dit houdt in; pijn van de ervaringen die het lichaam vasthoudt, pijn van emoties die de wil vasthoudt, verlies van liefde wat het hart vasthoudt, misvattingen en begrenzingen die het denken vasthoud en afsplitsing van de geest die dit alles voortgebracht heeft.

            De geest moet acceptatie krijgen voor zijn gebrek aan ervaring in manifestatie en de wil moet acceptatie krijgen voor zijn emotionele reactie hierop Geest en wil moeten zichzelf en elkaar accepteren; dan kunnen lichaam, hart en denken de uitgebalanceerde energie die ze nodig hebben ontvangen.

            Lijden is de weg van ervaringen opdoen die je niet echt wilt hebben. Ik heb geen lijden verlangd om je tot mij te laten komen. Ik heb niet geëist dat zielen zichzelf op deze manier toetsen. Ik heb niemand gevraagd of er voldoende moed is om door de angst heen te gaan. Ik wil er op wijzen dat dit allemaal misvattingen over mij zijn.

            Ik ben liefde. Als ik de “Oorspronkelijke oorzaak” beschrijf zul je zien hoe al de gevarieerde beelden van mij ontstonden. Voor nu is het voldoende om te zeggen dat ik een levende zich evoluerende God ben en dat al de voorstellingen versteende beelden zijn. Zelfs degene die zeggen dat ze geen beeld van mij vereren houden er op de een of andere manier begrenzingen op na. B.v. sommigen geloven dat ik een menslievende vader in de hemel ben en anderen geloven dat ik zover boven menselijke wezens sta dat ik zelfs niet meer tot ze spreek; sommigen geloven dat ik verschrikkelijk boos en beoordelend ben terwijl anderen weer geloven dat ik onpersoonlijk ben en helemaal geen gevoelens heb; sommigen geloven dat ik alles wat ze doen en anderen geloven weer dat ik nooit naar de aarde kijk. Hier kan ik eindeloos mee doorgaan, maar ik denk dat dit voldoende is om te laten zien wat ik bedoel. Dit zijn allemaal beelden en niet het totale plaatje van mij. Zelfs als je alle stukjes samenvoegt, heb je nog steeds een gebarsten beeld door alle scheidingen op aarde. Dit kan ook weer heel gemaakt worden, deze breuken hebben begrip nodig om te helen.

            Je moet jezelf genoeg kunnen genezen met wat ik je nu ga geven om in staat te zijn meer te accepteren, en ik wil er daarbij op wijzen dat deze channeling helder en correct is en geeft zonder twijfel wat mijn intentie was te zeggen. Als je twijfels en angsten in jezelf voelt als je hiernaar kijkt, kunnen deze in het proces worden opgenomen en je zo naar de begrippen leiden die goed voor jou zijn.

            In het kort wil ik je laten zien dat ervaringen hebben die je niet volledig kunt accepteren, net als de ermee gepaard gaande pijn en ontkenning, je niet naar mij toe leiden in de zin van het laten toenemen van meer licht. Ik wil er ook op wijzen dat het op deze manier mogelijk is om jezelf uit het bestaan te zetten voor allerlei praktische doeleinden. Iets anders wat gezien moet worden is dat ontkenning niet nodig is of zelfs mogelijk is als je ervaringen niet aangaat voor voordat je er klaar voor bent. In plaats van te kunnen vluchten van wat je al gedaan hebt, moet je er verantwoordelijkheid voor nemen, maak het helder en verzamel het benodigde begrip. Dan zul je in de toekomst niet onder pijn, angst, ontkenning of iets anders wat de mensheid op het moment op aarde problemen bezorgd, te hoeven lijden.

            De vraag naar het verleden is bij velen gerezen. Dat is voorbij, wordt er gezegd; waarom aandacht aan het verleden besteden; het is over. Het idee dat het voorbij is, is niet juist. Als het verleden voorbij zou zijn, zou het van geen invloed op het heden zijn. In dit geval zou het verleden dienen als een reservoir van beschikbare wijsheid voor het heden. Dan waarom het ontkennen en negeren.

            Als het verleden niet helemaal geaccepteerd en begrepen is als wijsheid, zal het zich in de een of andere vorm herhalen, totdat het geaccepteerd is. Iets zoekt acceptatie om te kunnen veranderen. Bestuderen van het verleden om er in het heden voordeel van te hebben geeft het heden het vermogen vrijer en creatiever te zijn en bovendien overvloediger en opener te veranderen. Kijken naar het verleden kan het heden werkelijk veranderen en daar het heden de toekomst creëert, heeft het ook effect op de toekomst.

            De afgelopen tweehonderd jaar of zo is er in Amerika op grote schaal ontkent en genegeerd, waar nog veel uit geleerd moet worden. De oorspronkelijke bewoners hadden alles goed in stand gehouden zodat het continent alles te bieden had, toen Amerika ontdekt werd. De Indianen die de eerste ontdekkingsreizigers ontmoetten, ontkenden hunware gevoelens anders zouden ze deze reizigers niet hebben laten gaan en iedereen laten vertellen wat ze gevonden hadden. De ontkenning van deze gevoelens stond toe dat de ontdekking van Amerika een aanvang nam, en deze ontkenning heeft ook de ervaring nodig om te leren wat hier geleerd had moeten worden. Het was noodzakelijk om uit te vinden hoe snel een paar niet liefhebbende wezens in staat waren een heel continent in bezit te nemen door aan de spits te gaan van een beweging met die bedoeling. Zij waren succesvol tot het punt van nu waarop ik moet gaan ingrijpen.

            Dezelfde wezens zijn al enige keren in Amerika geïncarneerd en ze hebben ieder keer hun gezichtspunt van waaruit de gevoelens en de aarde ontkend worden, verder uitgebouwd. Ze hebben dit zo ver vorm gegeven als ik kon toelaten, hun technologie is zover ontwikkeld dat zij de aarde zelf nu zouden kunnen doden. Ik kan dat niet laten gebeuren en zal dat niet laten gebeuren. De ontkenning is hier veel omvattend. Al het zich uitbreidende wordt ontkend. Ontkenning is zelfs gaande waar je denkt dat er acceptatie is. Als je dit bestudeert zul je begrijpen wat ik bedoel.

            Het is angst wat dit mogelijk maakt en deze angst heeft zijn wortels in de “Oorspronkelijke oorzaak” en in zijn weer voor het eerst optreden op aarde in het land Pan. De ontkenning van het zich uitbreidende is toegenomen sinds hij in het leven geroepen is, en toch presenteert de vorm van deze ontkenning zich als het uitbreidende. Het is echter uitbreiding van ontkenning en onderdrukking. Ik wil er hier op wijzen dat dit niet de bedoeling was van hen die de grondwet van de U.S. bedachten. Vorm is slechts het uiterlijke beeld van een innerlijke essentie. Vorm heeft zoveel ontkenning ondervonden in mijn schepping dat het daardoor in een verkeerd daglicht is komen te staan. Dit is slechts een verschijnsel. Als je jezelf eerst toestaat iets te voelen, kun je vertellen wat het is.

            Gevoelens geven de geest de informatie die nodig is om het begrip te krijgen. Ontkenning van gevoelens is daarom een effectieve manier om het gebied van de geest ook te verkleinen. Veel mensen hebben geprobeerd dit probleem te ontkennen door te zeggen dat het voor de geest niet mogelijk is om ook maar een probleem te hebben, maar ik wil je hierbij zeggen dat dat heel wel mogelijk is. Het is zelfs voor de geest mogelijk om zo in zijn eigen ontkenning verstrikt te raken dat hij niet langer kan blijven voortbestaan.

            Daar ik niet wilde dat een van mijn zielen dit zou doen zonder te weten wat ze aan het doen zijn heb ik besloten om in te grijpen. Ik ben het begrip aan het geven dat nodig is en de noodzakelijke actie aan het ondernemen om dingen op aarde recht te zetten. Deel van de actie is de vorm van zielen tot mij te nemen die van de aarde weggaan. Dit moet geaccepteerd worden door degene die op aarde blijven. Ik heb eerder geprobeerd de aarde te bevrijden van zielen die mij de aarde en de gevoelens ontkenden. Iedere keer hebben de achterblijvende de vertrekkende weer aan getrokken. Dit gebeurde door het niet aanwezige begrip over de juiste plaats en de ontkenning van de echte gevoelens.

 Acceptatie van de echte gevoelens zou mij de mogelijkheid hebben gegeven zielen op hun eigen ware plek te zetten. Ontkenning van de echte gevoelens ten gunste van een beeld van liefhebbende acceptatie maakte dat toen niet mogelijk. De juiste plek en de echte gevoelens moeten nu op aarde geaccepteerd worden. Je kunt zien op aarde dat dingen hun eigen plek niet hebben. De aanwezige gevoelens moeten geaccepteerd worden om dingen naar hun eigen plek te laten gaan. Denk hierover na en kijk hoe het in jou leven werkt. Ontkenning kan niet zien wat er werkelijk gebeurd en kan het net zo min voelen. Dingen kunnen dan van hun plek zijn en je laat je het jezelf niet herkennen of er uitdrukking aan geven op een manier die de dingen op hun ware plek in relatie tot jou zou zetten. De juiste plaats is ook onlosmakelijk verbonden met liefdevolle acceptatie. Liefdevolle acceptatie wil zeggen dat alles het recht heeft om te zijn. De juiste plaats betekend dat iets niet hoeft te zijn waar het niet geaccepteerd wordt. Ontkenning van de juiste plaats heeft het op aarde mogelijk gemaakt dat alles zich vermengde vanuit het geloof dat dit liefdevolle acceptatie was. Liefdevolle acceptatie ontkend niets, dit is waar en dus was er daar verborgen ontkenning zelfs al dachten veel liefhebbende zielen dat dat niet zo was. Deze zielen zetten zichzelf onder druk, zo proberend zichzelf andere zielen en ervaringen die ze niet leuk vonden te laten accepteren. Hier werden de echte gevoelens ontkend en in deze ontkenning konden de ontkennende zielen opereren. Als je geen ontkenning hebt, heb je geen ontkennende zielen om je heen om je dit te spiegelen. Zonder ontkenning ben je voor hen niet meer de juiste plek en zijn zij niet langer meer jouw juiste plek. Expressie van je ware gevoelens gaat de mensen om je heen kenbaar maken of je hen daar wilt of niet en jij zult eveneens ontdekken of je wel of niet op de juiste plek bent.

Er bestaat een vrees op aarde dat alles in de openheid gaat komen. Deze vrees om de werkelijkheid te zien zoals hij werkelijk is heeft zijn wortels in de “oorspronkelijke oorzaak” en kreeg voor het eerst weer gestalte op aarde in het land Pan. Door de vrees, de angst en zelfs de paniek te negeren hebben velen hem ontkend. Zielen moeten klaar zijn voor de ervaringen die ze ondergaan. Emoties moeten niet ontkend worden ten gunste van de ervaring die hen tot beweging dwingt. Dit is hoe veel zielen zichzelf lieten overspoelen totdat ze voelden dat ze moesten ontkennen. Ontkenning is nu zo sterk een deel van alles en iedereen dat bijna niemand zich meer realiseert dat hij het doet.

In Pan voelden veel zielen zich overspoeld door de realiteit die ze voor zich zagen. Deze zielen voelden dat ze de aarde niet konden verlaten. Zij konden niet zorgen dat degenen die hen overstuur maakten de aarde verlieten omdat ze in verwarring waren over de liefdevolle acceptatie. Ze voelden dat ze geen andere manier hadden dan te ontkennen. Sommigen ontkenden de realiteit die ze voor zich zagen en sommigen ontkenden de gevoelens over de realiteit die voor hen stond. De ontkenning vergrootte het probleem wat het probeerde op te lossen door toe te staan dat de situatie verder uit de hand liep dan het anders gedaan zou hebben.

Gebeurtenissen overspoelen nog steeds veel mensen op aarde. De situatie is zo uit de hand gelopen dat velen het gevoel hebben dat ze niets anders kunnen doen dan ontkennen. Velen hebben al hun gevoelens over de wereld in het algemeen ontkend en hebben geprobeerd hun leven zo goed als mogelijk te leven, toch is dit niet meer wat ze willen. Ontkenning moet nu ook in het persoonlijke leven gebeuren om dat te vermijden wat het leven anders onplezierig en angstig maakt.

Kort gezegd, jullie staan met je rug tegen de muur op aarde. De ontkenning moet nu in beweging komen; dit is de enige mogelijkheid. Herkenning en verwijdering van ontkenning zal de weg openen naar herwinning van de macht. Overweldiging is mogelijk geweest door ontkenning en individuele macht raakt verloren als delen van het zelf ontkend worden. Als de ontkenning stopt, stopt de overweldiging ook.

 

 

STAPPEN NAAR HEELWORDING EN ALGEHEEL HERSTEL

  

Je eigen ontkenning herkennen is de eerste stap. Herken ieder gevoel en iedere gedachte die je anders weg zou drukken of negeren. Ik wil erop wijzen dat positief denken op ontkenning is gebaseerd als het zich focust op een deel van jezelf. Een deel van je wordt beter en sterker en het andere deel raakt meer ontkend. Dit is waarom zo velen voelen dat ze discipline toe moeten passen en zich op andere manieren moeten onderdrukken. Het ontkende deel probeert geaccepteerd te worden. Het is nodig dat je alles accepteert wat in je is en het de ruimte geeft zodat het je kunt vertellen wat het wil en nodig heeft.

De volgende stap is het ontkende deel van jezelf weer een plek geven. En terwijl je dat doet voelen dat het geen mentale actie is. Het is nodig dat alles in je, vanuit welke plek ook in jou, geaccepteerd wordt en dat er uitdrukking aan gegeven wordt. Als je alles wat je kunt uiten uitdrukking hebt gegeven op de een of andere manier, kijk dan of het als een deel van je voelt of niet. Als je op geen enkele manier vrede kunt hebben met het feit dat een bepaalde expressie een deel van je is, vraag mij dan om het zij juiste plek te geven, laat het dan los, en ik zal het voor je doen. Als je hierbij voelt dat een kleine ceremonie gepast zou zijn, doe dat dan, of vraag me hulp die gevoelsmatig passend zou zijn voor jou.

Als de expressie als een deel van je voelt maar erg ziek is door de staat van ontkenning, zul je er op jouw manier zorg voor moeten dragen totdat het weer goed aanvoelt. Praat er tegen, accepteer zijn reacties op je. Leg uit waarom je voelde het te moeten ontkennen. Bied je excuses aan, vraag het om vergeving. Vergeef jezelf de ontkenning. Kort gezegd, breng een nieuwe relatie tot stand tussen dit deel en de rest van jezelf. Bevrijd de erbij betrokken oordelen. Sta dit deel toe mee te doen in de rest van je leven. Aanvaard zijn bijdrage aan wat je graag wilt doen.

Dit is een proces dat nog al lange tijd door zal gaan in je leven als je er werkelijk mee aan de slag gaat en al je eigen ontkenning vind. Als je voelt dat je niet al je ontkenning in de gaten krijgt, laat de werkelijkheid het je dan tonen. Dit is een grote bron van verwarring geweest op aarde, maar het is voelbaar dat het ontward gaat worden.

Een manier waarop je kunt kijken naar je ontkenning in de uiterlijke werkelijkheid is kijken naar alles wat er in de wereld gebeurd en al je gevoelens erover op laten komen. Geef er eerst met jezelf alleen uitdrukking aan en zoek uit wat ze werkelijk laten zien. Sta jezelf dan toe de actie te ondernemen waarvan jij voelt dat het jouw situatie op aarde verbeterd. Geef aandacht aan alles wat je voelt in relatie tot de actie die je gaat ondernemen. Geef uitdrukking aan deze emoties. Onderneem niet eerder actie dan dat je voelt er klaar voor te zijn. Als je eerst je emoties de ruimte moet geven voordat je actie onderneemt, doe dat dan. Begin met iets eenvoudigs, waarvan je voelt dat je het aan kunt. Je zou b.v. kunnen beginnen iemand te vertellen, die al langer dan je lief is tegen je aan het praten is, dat je een einde aan de conversatie wilt maken. Vertel precies waar jij voelt dat het moet stoppen en geef ze geen vals excuus voor deze beëindiging. Dit wordt in veel kringen niet beleefd gevonden, maar ik wil erop wijzen dat manieren gebaseerd zijn op ontkenning. De acceptatie van echte gevoelens vereist helemaal geen manieren, omdat de afstemming perfect is. Je zult dat merken als je het probeert. Als de mensen rondom je heen dit niet zullen accepteren zul je moeten vertrekken en andere mensen vinden die niet geïnteresseerd zijn in ontkenning van elkaar ten gunste van uiterlijke manieren. Dit is een vorm die niet op een lijn ligt met de essentie. Als manieren vanzelf gaan liggen ze op een lijn met de essentie.

De angst die ik rondom dit onderwerp waarneem is dat dit gedrag egoïstisch is, en een stap verder is, dat de maatschappij chaotisch wordt als iedereen doet wat hij wil. Ik zal je dit zeggen, dat zal niet gebeuren. Als je niet aan het doen bent wat je wilt doen, is het niet goed voor je dat je het doet. Als je de rollen omdraait bij iets wat je verward, kun je zien hoe het voor je voelen en besluiten of je het wel of niet wilt doen. Als het niet goed voor je zou voelen om wat je gaat doen te ondergaan, doe het dan niet. Wil jij b.v. dat iemand naar je blijft luisteren die daar geen zin in heeft.

Met eenvoudige dingen beginnen en van daaruit verder gaan wordt een proces van persoonlijke macht terug krijgen.Macht is zo’n beladen woord op aarde op het moment en toch wie heeft er het meeste van? Zijn het niet degenen die je vertellen dat je eigenlijk geen macht moet hebben? Zij ontkennen dat je je eigen macht hebt om mee te werken. Ik heb geen zielen geschapen om macht over elkaar te hebben. Je kunt een ander alleen macht over je laten krijgen als je wat van je eigen macht opgeeft zodat zij meer lijken te hebben. De persoonlijke macht op aarde is ernstig uit evenwicht. Het uit evenwicht raken van de macht gebeurde stapje voor stapje en je moet de balans ook weer stap voor stap herstellen.

De zielen die geïnteresseerd zijn in het macht uitoefenen over anderen kunnen hun macht alleen vergroten door anderen zover te krijgen dat ze er afstand van doen. Het is een grote illusie dat je je macht kunt vergroten door die van anderen af te nemen. Dit gebeurd al zo lang op aarde dat veel mensen niet meer geloven dat ze macht over hun eigen leven hebben. Over het algemeen is alles van geboorte tot dood geregeld. Denk aan alles wat je geloofd te moeten doen om in staat te zijn op aarde te blijven leven. Dit is niet de manier waarop het bedoeld was te zijn. Alles op aarde is bedoeld om vrij te zijn, overvloedig en gastvrij. Niemand is voor bestemd ook maar iets te doen wat hij niet wil doen om voedsel en onderdak te hebben. En ookal hebben sommige religieuze stromingen dat ik dat veranderde zodat mensen nu voor alles moeten werken, ik deed dat niet, de mensheid zelf veranderde het. Ik liet hen alleen zien wat ze hadden gedaan door hun eigen misvattingen. Als je nu genoeg hebt van de misverstanden en de realiteiten die dat weerspiegelen, kun je alles stap voor stap bevrijden en jezelf terugbrengen naar de originele “Tuin van Eden” wat Pan was.

Overweldiging hoeft ook niet plaats te hebben tussen ouders en kinderen. Kinderen hebben de mogelijkheid nodig om hun eigen reacties op situaties te ontwikkelen en leren in overeenstemming daarmee te kiezen. Waarachtig gebruik van de wil is voor alle leeftijden. Als familie aan kinderen niet de ruimte geeft om waarachtig gebruik van de wil in praktijk te brengen, moeten de kinderen zich realiseren dat zij deze familie gekozen hebben. Zij zullen dit moeten accepteren, zolang ze maar ruimte kunnen maken voor zichzelf, totdat ze in staat zijn het huis te verlaten. Als ouders niet de bedoeling hebben zich met de vrije wil van hun kinderen te bemoeien, maar het niet echt begrijpen, laat me dan dit zeggen: het betekend niet dat je je kinderen over je heen moet laten lopen, ontken jezelf niet, maar zelfs als gedrag van je kinderen je niet zinvol lijkt, ondersteun ze en laat ze leren, bescherm ze terwijl ze leren. Dit is waarachtig gebruik van de wil omdat het betekend dat je niet van ze verlangd dat ze alles op jou manier zien maar ze laat leren van hun eigen ervaringen.

De reden waarom ik dit zeg is omdat ieder stukje begrijpen het licht zal doen toenemen en verder begrip mogelijk maakt. Alleen een totale weigering om ook maar iets te accepteren zal je in duisternis houden. Proberen anderen te houden waar jij bent is geen waarachtig gebruik van de wil. Als kinderen dingen zien die jij nog niet ziet, ben er dan van verzekerd dat hen de ruimte gegeven moet worden deze dingen te zien en te ervaren wat ze moeten ervaren om te leren wat ze moeten leren.

Ze voor gevaar beschermen is noodzakelijk, maar ze voor het mogelijke gevaar beschermen dat jij denkt dat ze zullen ontmoeten is hen jou realiteit opleggen. Dit is geen waarachtig gebruik van de wil. B.v. als een kind aan het klimmen is zeg hem dan niet dat hij naar beneden moet komen omdat hij anders zal vallen. Integendeel, ben erbij, ondersteun hem in zijn poging en vang hem op als hij valt. Zeg niets over hoe zijn klimmen tot vallen leidt, vertel hem alleen wat hij moet zien om te zien wat hem deed vallen op dat moment.

Deze erkenning van zijn groeimogelijkheden zal zijn vertrouwen en acceptatie van zichzelf doen groeien. Als hij groeit, zal hij meer en meer in staat zijn zich zijn mogelijkheden te realiseren en de mogelijke gevaren in de gaten krijgen. Dan zal de taak om hem te beschermen eenvoudiger en makkelijker zijn, en zullen er minder grenzen mee gemoeid zijn voor jullie beiden. Als de angst te groot is om deze benadering te hanteren, moet je met je eigen angsten aan de slag en ze niet aan je kind proberen door te geven. Tegen de tijd dat het kind het huis zou kunnen verlaten, voelt hij zich daar dan niet toe geforceerd want de atmosfeer van liefdeloosheid en non acceptatie zet hem daar toe aan. Is het anders dan gaat hij alleen als het in overeenstemming is met zijn gekozen bestemmingsweg en alleen op het juiste moment.

Als de situatie niet is geweest zoals hier beschreven, kan dat altijd nog gebeuren. Beginnen waar je bent is het enige beginpunt. Zien dat het kind en de ouder samen zijn om van elkaar te leren, en niet alleen het kind van de ouder, zal de groei versnellen. De kans bestaat dat de gevoelens enige tijd nodig hebben om het begrip te ontvangen wat nodig is; geef de tijd de kans je te laten zien wat je moet zien.

Het proces van ontkenning beëindigen en jezelf teug brengen naar je volle bewustzijn en persoonlijke macht is niet eenvoudig maar evenmin is het te moeilijk om te doen. Het kan behoorlijk snel gaan als je jezelf echt toegewijd bent. Het eerste wat je zult merken als je emotionele blokkades de ruimte geeft is dat je je meer op je gemak zult voelen met jezelf. Dan zul je dingen gaan voelen waarvan je niet wist dat je ze voelde en zul je ook gevoelens uit andere levens krijgen. Dan zullen je horen en je zien zich uitbreiden en zul je informatie via, horen, zien en voelen gaan krijgen die je tevoren niet kreeg. Je lichaamsverschijning zal gaan veranderen. Dit zal eerst allemaal gradueel zijn, maar zal gaan toenemen als je ermee uit de voeten kunt. Als je wilt vraag me dan je met al deze dingen te helpen. Ik spreek rechtstreeks tot je als je me kunt aanvaarden.

Als je serieus aan dit proces werkt en het werkt niet voor je, moet je de angst of ontkenning vinden die je nog niet herkende. Jezelf genezen moet succes hebben als je een sterke intentie hebt, dus er moet angst of ontkenning zijn als dit proces geblokkeerd lijkt. Wat er op dit moment op de aarde gebeurd zal je helpen je eigen ontkenningen te herkennen en ben er van verzekerd dat je niets zal gebeuren tenzij het noodzakelijk is om je eigen herkenningen op te helderen. Heelwording is wat ik op het moment met de aarde voor heb, geen dag des oordeels zoals sommige mensen zeggen. Als je het proces van heelwording niet kunt herkennen, zou je kunnen gaan denken aan een dag des oordeels. Ik voel dat de wil op de aarde om bevrijding van de pijn roept en ik reageer daar nu op.

Terwijl je in dit proces zit, moet je je gevoelens compleet vertrouwen, en veroordeel je gevoelens niet meer want ze zijn al veroordeeld. Accepteer wat ze te bieden hebben. Probeer dit uit en kijk dan of het beter voelt als datgene wat je daarvoor deed Bevrijd je zo veel mogelijk van alle grenzen die je jezelf gesteld hebt. Terwijl ontkenning bevrijd wordt, moet je je realiseren dat ontkenning vele vormen heeft, maar ze voelen allemaal ontkennend. Als je iemand om je heen hebt die jou ontkend, kijk er naar, gewoonlijk is het een afspiegeling van een ontkenning in jezelf die je nog niet herkend had. B.v. als iemand je vertelt dat je op deze manier niet zult genezen, kijk dan welk stukje je in jezelf voelt dat je op deze manier niet denkt te kunnen genezen of wat in jou dit uitlokt.

 Heel worden in de alles omvattende zin gaat alles in je genezen en jezelf helemaal genezen gaat een veranderend effect hebben op je realiteit.

 

 

INTIMIDERENDE VORM

 

De vorm heeft velen geïntimideerd op aarde omdat hij niet begrepen is. Als je om je heen kijkt lijkt het erop dat de maatschappij op veel manieren macht over jullie heeft. Ik zou hier een lange lijst kunnen maken maar ik wil enkel bepaalde gebieden noemen waar de vrije wil met voeten getreden wordt.

Wetten zijn geen echte wetten tenzij ze de bedoeling hebben mensen te beschermen tegen overheersing door anderen. Veel wetten die in eerste instantie op een bepaalde manier bescherming boden, werden door de manier waarop ze toegepast werden gevoeld als klemzetten. Wetten zijn alleen bedoeld om evenwichtspunten in een samenleving te bewaren. Het beeld van wetten handhaven is een ander beeld van een intimiderende vorm. De samenleving zal zonder het afdwingen van enige wet overleven als het een levende samenleving is.

 Een krijgsmacht is weer een andere intimiderende vorm die veel mensen overtuigd heeft van zijn noodzakelijkheid en macht. De industrie en de krijgsmacht verwachten beiden dat er mensen blijven leven op aarde en toch hebben ze beiden de aarde behandeld als iets wat ze van plan zijn te laten verdwijnen in de toekomst. Ik zal ze dat echter beletten. In plaats daarvan ga ik hen verwijderen en ze hun eigen plek geven. Deze plek waar ze naar toe gaan mag jou een hel lijken, maar voor hen zal het een hemel zijn.

Gedwongen scholing is een intimiderende vorm geworden voor sommigen en een andere intimiderende vorm is het idee dat jullie iets moeten kopen of je hele leven huur moeten betalen om een plek te hebben om op aarde te kunnen leven. Aan deze intimiderende vorm is toegevoegd dat je een baan moet hebben en houden om dat te kunnen betalen.Ik heb me erover verbaasd hoeveel stukjes plastic mensen bezig zijn te verwisselen voor geld, voor ze door hebben dat het niet echt is. Als je denkt dat ik het antwoord zou moeten hebben omdat ik God ben, dan moet je dit boek herlezen omdat je het concept van de vrije wil dan niet begrepen hebt. DE vrije wil heeft wat speelruimte. Ik geef hier het hele scala van mogelijkheden, maar jou wil moet voor jou selecteren waar jij inpast.

Ik heb geprobeerd, omdat ik de intimiderende vorm zie voor wat hij is, wat humor te brengen in dit deel van het boek, dat het zwaarste gewicht op mensen lijkt te leggen, maar lachen is een deel van de laatste stadia van heelwording. Je moet nog door een hoop turbulentie heen voor je werkelijk in staat zult zijn te lachen omdat je de intimiderende vorm ook ziet voor wat hij is.

Religies zijn weer een andere intimiderende vorm. Religies hebben gezegd dat je je wil geen ruimte moet geven maar er juist afstand van moet doen ten gunste van mijn wil. Zij hebben daarmee hun eigen standpunt gepromoot en noemden dat mijn wil. Het is niet mogelijk mij daar te vinden omdat het merendeel van hun aanwezigheid bestaat uit schuld.

Religies werken niet voor mensen omdat ze een vorm gegeven hebben aan iets wat ik in het verleden gedaan of gezegd heb en herhaald hebben wat goed was voor een specifieke situatie en tijd waarin het gegeven is, alsof dit ook juist is voor iedere gelijksoortige situatie die sindsdien voorgekomen is. Soms is het toepasbaar en soms niet, maar het voorschotelen van deze lessen alsof het universele wetten zijn die voor eeuwig zo moeten blijven staat geen beweging, verandering en evolutie van een levende God meer toe. Omdat ik b.v. lang geleden heb gezegd tegen de mensheid zijn zaad niet te verspillen betekend dat nog niet dat ik wil dat de bevolking zo extreem toeneemt dat het de hele omgeving waarvan hun leven afhankelijk is verwoest. Het is een gebrek aan beweging dat de aanwas doet ontstaan van deze vormen die zo intimiderend zijn geworden, maar dat betekend echter niet dat ik verandering om de verandering voorsta. Beweging in de wil speelt een cruciale rol in de evolutie; zonder dat krijg je dingen als het onverantwoord omgaan met radioactiviteit op aarde.

Het is onmogelijk om je nu te laten weten hoe het later zal gaan omdat fixatie op beelden overeenstemmend met het begripsniveau wat je nu hebt, je kan beletten in de noodzakelijke beweging te komen. Je moet weten dat schuldgevoel meer aanwezigheid heeft op aarde nu dan mijn licht. Schuldgevoel is geen liefde, hoewel de ontkenning van de wil gebaseerd is geweest op de angst dat schuldgevoel liefde is. Dit heeft betekend dat het de wil niet toegestaan was om op veel manieren te bewegen waarop de wil moet en wil bewegen. Hier was het oordeel dat de wil niet liefdevol is terwijl in werkelijkheid het schuldgevoel niet liefheeft. Liefde zoekt geen zelfontkenning.

Het merendeel van de intimiderende vorm op aarde is een weerspiegeling van het schuldgevoel dat je nog niet begrijpt, maar als je beweging in je emotionele lichaam toelaat, zul je als je in de beweging meegaat begrip krijgen. Ik wil hier echter wel bij zeggen dat je de hele weg van je eigen genezing niet kunt gaan als je je eigen “oorspronkelijke oorzaak” niet begrijpt.

Het gevolg van je wil de ruimte geven om te bewegen zonder de informatie van de “oorspronkelijke oorzaak”, waar ik ook voor zorg, zul je tijden mee maken waarin je niet begrijpt wat er gebeurd. Als je de beweging toelaat, kun je het begrip ontvangen, maar je moet je openstellen voor een begrijpen wat niet past in iets wat je tevoren kende. Veel dingen die verloren geraakt zijn in het onderbewustzijn, moeten in het bewustzijn gebracht en begrepen worden.

Voor veel mensen is dit onmogelijk zonder de hulp die ik nu ga geven, hoewel veel mensen diep vastgehouden gevoelens tegenover mij hebben, wat zorgt dat zij het op eigen houtje gaan proberen.

Als de dingen die in het onderbewustzijn gezakt zijn naar de oppervlakte beginnen te komen, zullen ze je aan de oppervlakte hun oordelen tegen hen laten zien wat veroorzaakt dat ze weggedrukt worden uit je bewustzijn. Begrijp goed, dit zijn oordelen en niet alles wat er is van de realiteit zoals de dingen zijn.

Dit soort diepe bewegingen in de delen van je wil die zo lang verloren zijn gegaan voor je bewustzijn zullen niet meteen optreden, maar als het gebeurd, is het nodig dat je alleen bent of in de aanwezigheid van mensen die je kunt vertrouwen. Expressie van delen van je wil die zwaar het schuldgevoel beladen zijn geweest zou niet plaats moeten vinden in de aanwezigheid van anderen die het niet begrijpen en die de rol kunnen gaan spelen van het neerzetten van de oordelen die jijzelf vasthoud tegen de expressie van deze emoties, zoals bepalen dat je gek en gevaarlijk bent.

Deze voorzichtigheid is nodig voor je, tenminste totdat je meer weet over datgene wat je aan het doen bent. De aanwezigheid van schuldgevoel op aarde staat deze beweging niet toe omdat het de oordelen tegen deze beweging vasthoudt. Daar de uiterlijke realiteit innerlijke ontkenning weerspiegeld, moet je deze verloren gegane wil eerst door jezelf in beweging brengen om uiterlijke veranderingen in de intimiderende vormen om je heen te krijgen die je nodig hebt, die zegt dat je niet kunt doen en zeggen wat je wilt.

De redenen waarom een intimiderende vorm zegt dat je niet vrij kunt zijn, zijn allemaal oordelen van jezelf of anderen op aarde die voor je weerspiegeld worden door de intimiderende vorm van schuldgevoel op aarde. Beweging binnen in je zal je laten zien hoe je macht hebt gegeven aan deze intimiderende vormen met je eigen zelfontkenning, dus neem mijn voorzichtigheid serieus. Uiterlijke verschuiving zal niet succesvol zijn tenzij je eerst innerlijk in beweging gekomen zult zijn.

Ik hoor de klacht van de aarde; Als ik mezelf heb hersteld zit ik nog met de rest van de aarde; en hoe gevoeliger ik word des te moeilijker is het om te verdragen wat er nu gebeurd. Ik wil je opnieuw geruststellen. Open je hier voor me. Alles wat tot nu toe op aarde is ondernomen draagt ontkenning in zich. Dit geeft de mogelijkheid, dat het ontkend wordt. Als je en einde maakt aan jou ontkenning, zal dat alles op aarde beïnvloeden. Door een einde te maken aan je eigen ontkenning zul je automatisch de noodzakelijke veranderingen in je eigen leven aanbrengen. Zelfs als er maar een iemand op aarde is die een einde aan de ontkenning maakt zal dat een enorm effect hebben op de aardse realiteit. Vorm intimideert alleen diegene waar het macht over heeft. Als jij geen ontkenning hebt, kan het jou niet ontkennen. Hiermee wil ik niet zeggen dat er aan het einde van een lange strijd hoop is. Ik bedoel dat het nu kan gebeuren. Je hoeft niet alles wat je ziet onmiddellijk te genezen. Je moet alleen je ontkenningen vinden, ze accepteren en de intentie hebben ze zo snel mogelijk te helen. Als je ervan overtuigd bent geraakt dat magie of bedrog kwaad is en niet een deel van mij, probeer dan alleen wat ik hier gepresenteerd heb en kijk wat er op aarde gaat gebeuren. Ik wil nu niet veel meer zeggen behalve dat ik in dit boek gezegd heb wat ik wilde zeggen en weet dat het uitvoerbaar is. Ik heb er voor gekozen om op geen enkel gebied heel diep in te gaan omdat ik zie hoeveel mensen al splitsen bij deze informatie. Mijn doel hier is het weer bij elkaar brengen van de delen. OM dat te doen moet ik laten zien wat de delen van elkaar gescheiden houd. Kijk terwijl je jezelf heelt zorgvuldig naar alles wat je gescheiden gehouden heeft van je volledige zelf en van anderen. Dit is het punt waar emotionele blokkades en oude oordelen vastgehouden worden en daar verbergt de ontkenning zich. Dit zijn gaten in het energieveld die geheeld moeten worden en zonder scheuren geheeld kunnen worden als ze helemaal genezen zijn.

 Ik heb al gezien dat de aarde nu kan genezen. Ik heb al gezien dat veel mensen op aarde nu moeten genezen en ik heb gezien dat veel mensen nu kunnen genezen. Ik heb de roep van de velen die direct kontact met mij willen gehoord. Ik spreek tot veel mensen op aarde. Veel mensen die me horen realiseren zich niet dat ik het ben die tot ze spreekt. Anderen wilden dat ze me verstonden en dachten ook dat ze me verstonden, maar ze verstonden mij niet. Het is de vraag hoe het verschil uit te leggen tussen mij en mijn verpersoonlijkingen. Je moet je eigen intentie en hart kennen, op die manier kun je voelen of het mijn aanwezigheid is of niet. Als ik in deze vorm niet goed voor je voel, dan is dat op dit moment niet de juiste vorm voor je. Als je een ander beeld van mij nodig hebt, zul je het beeld vinden dat jij nodig hebt. Ik houd er hier geen oordeel of ontkenning op na, ik wil je enkel op de plek zetten waar je me kunt ontvangen op de manier waarop je me wilt ontvangen.

Ik ben alles en ik ben op alle plaatsen. Ik houd van al mijn zielen en wil ze alles geven wat ze nodig hebben. Ik heb hier alleen heelwording op het oog en wil dat je weet dat het mogelijk is de aarde in de komende paar jaar te genezen. Ik zal dat doen en jij kunt mij helpen door jezelf zo veel mogelijk te heel te maken. Ik zal iedereen helpen die me op de een of andere manier nodig heeft en me vraagt aanwezig te zijn.

 De aarde heeft mijn onbegrensde liefde en hoe meer je je voor mij opent des te meer zal mijn licht op aarde toenemen. Hoe meer je je voor jezelf opent en hoe meer je van jezelf opneemt in je eigen liefde des te meer je je voor mij kunt openen en je je eigen licht op aarde kunt doen toenemen. Ik eindig nu met een van mijn favoriete slotwoorden,

                                                                                                                     

Amen.

 

 

Make a Free Website with Yola.